Column

Column juni 2017:

Het seizoen loopt weer ten einde. De diverse kampioenen zijn gehuldigd, de vertrekkende spelers en trainers zijn met speeches en bloemen bedankt voor hun inzet, de vrijwilligers zijn in het zonnetje gezet en er worden een aantal nieuwe vedetten aan de selectie toegevoegd, maar daar mag ik nog niks over vertellen. Voor je het weet gaat het regionale dagblad met de namen van hen aan de haal en is het voor de leden van AWC geen verrassing meer. Zijn er eigenlijk nog wel verrassingen te melden via de geijkte kanalen. Met de huidige stand van de sociale media loopt men vaak achter de feiten aan en het is ook dikwijls de vraag of die feiten wel kloppen. Trump en zijn Russische vrienden maken vaak en graag gebruik van zogenaamd nepnieuws, waarbij je moet gissen of het wel werkelijk nieuws is wat ze melden.
Overigen heb ik sowieso geen vertrouwen in hetgeen meneer Trump allemaal twitter, maar dat is erg persoonlijk. Feiten scheiden van fictie is weer een heel nieuwe taak van veel serieuze journalisten. Factcheckers worden ze ook wel genoemd. Ik ga dus nog niet vertellen wie die spelers zijn die de overstap maken naar AWC. De factcheckers binnen onze club hoeven dus nog niet aan het werk. Overigens kunnen we bij het checken tegenwoordige de hulp van Facebook inschakelen. Deze sociale media site is onlangs een proef gestart om nepnieuws tegen te gaan. Waarom doen ze dat? Redacties (dus ook wij) doen er alles aan om te voorkomen dat er onwaarheden en leugens worden verspreid. Dat is een ongelooflijke open deur, maar in tijden van nepnieuws kan het geen kwaad om dat te blijven benadrukken. Facebook een belangrijke plek geworden voor nieuws, maar in de Verenigde Staten is gebleken dat nieuws dat echt leek, soms verzonnen was om zo geld te kunnen verdienen. Daar willen wij als redactie van AWC natuurlijk niet aan meewerken en wij zoeken dus nog meer kandidaten die voor ons alle feiten gaan checken die de komende dagen op onze sites, facebookpagina’s, Twitter en Nieuwsbrief tot jullie komen. Kandidaten kunnen hun CV met hun salariswensen richten aan webbeheer@awcwijchen.nl De werkgroep zal gaan heten “eerst zien, dan geloven” ;-) Alvast een fijne vakantie gewenst.


 
Column mei 2017

Ik laat de actie van het bestuur om meer vrijwilligers aan de club te binden even rusten. Er is teveel aandacht geweest daarvoor, zowel van de ouder die vorige maand aan het woord was in deze nieuwsbrief, alsmede het interview van Erick en Nico in “De Wegwijs”. De kans is groot dat de toeloop van enthousiaste leden en ouders van jeugdleden zo groot wordt dat we het amper kunnen managen. Hoe krijgen we straks die honderden senioren, moeders en vaders van jeugdleden ingedeeld voor de klussen waar we als club wekelijks voor staan. Dan maar dubbele diensten. Meer mensen achter de biertap dan er voor. Iedere kleedkamer een eigen terreinmeester en ieder team een eigen wasmachine met dito wasvrouw of wasman. Bij iedere wedstrijd zullen we dan in plaats van een arbitraal trio een arbitraal kwintet kunnen inzetten. Er wordt zelfs nagedacht over een eigen videoscheidsrechter per wedstrijd. Ieder veld een eigen scorebord met voldoende personen die de knoppen na ieder doelpunt kunnen bedienen. Meer lotenverkopers dan potentiële klanten en in plaats van tweemaal per week de accommodatie schoonmaken zetten we iedere dag een legertje mensen met groene vingers in om het er allemaal pico bello uit te laten zien. Parkeerwachters en verkeersregelaars voor de ingang van ons sportpark, mensen in rode hesjes (zoals op het station) die er op toezien dat de vele honderden fietsen goed worden weggezet, toezicht bij de speeltuin en moeders met kinderopvang ervaring bij de kleurpotloden in het jeugdhonk. Scheidsrechters bij de tafelvoetbalspellen en meer afwassers dan vuile vaat. Iedere dag een nieuwsbrief, interviews tientallen tweets en vooral veel info op Facebook. De club gaat nog meer leven dan tot nu toe en dat is voor een 85 jarige een ware prestatie. En toen ging de wekker!!

 
Column april 2017

Ik heb begrepen dat het bestuur van AWC werkt aan een nieuw plan om meer vrijwilligers aan de club te binden. Meer handjes aan de grasmaaiers, meer hulp bij het biertappen, kleedkamer schoonmakers, wassers en poetsers gezocht die nog een beetje vrije tijd over hebben en die uren graag willen afstaan aan die groen-witte club. Ik heb niet de indruk dat het nu al een groot probleem is omdat het, zoals ik er tegen aan kijk, lijkt alsof alles nog op rolletjes loopt. De kleedkamers zien er steeds schoon uit, het gras is kort genoeg, in het jeugdhonk en in de kantine lijkt het als of er nooit iemand binnen is geweest zo schoon is het.
Waarom dan die actie? We betalen ons blauw aan contributie en dan mag je toch wel verwachten dat het allemaal geregeld is? Ik heb daar in ieder geval geen tijd voor. Ik zet mijn zoontje af bij de ingang van het (schone) sportpark en hoop dat hij een leuke voetbalmiddag heeft. Af en toe kom ik even kijken of hij vorderingen maakt en ben na een lekker biertje in het clubhuis al weer snel op huis aan. Dus waarom die actie. Er zijn toch genoeg van de verenigingsfanaten die het leuk vinden om hun spaarzame tijd aan dat clubje te besteden? Hebben die niets anders te doen? Mijn agenda zit ieder dag stampvol. Ik hol van de ene afspraak naar de andere, haal tussendoor boodschappen, breng de andere kinderen naar hockey en tennis (daar beginnen ze trouwens ook al te zeuren) en naar muziekles en als zij met de hockeystick lopen of de snaren van hun gitaar uitproberen heb ik effe rust. Effe tijd voor een roseetje op het terras met een vriend of vriendin. En nu willen ze mij dat ene pleziertje ook nog vergallen. Ik heb begrepen dat in ruil voor het uitvoeren van enkele taken ik een gedeelte van de (verhoogde) contributie kan terugverdienen. Een heitje voor een karweitje, maar dan met wat grovere bedragen. Ik doe het niet ik betaal me liever blauw dan dat ik op mijn eigen kinderen ga passen. Ze moeten wel heel goede argumenten hebben om mij zover te krijgen dat ik als consument van AWC een kaderlid ga worden. Ben benieuwd of ze dat gaat lukken.

 
02-03-2017:

Column maart 2017


Wij zijn weer belangrijk in de ogen van de politici. Zij willen graag dat wij op 15 maart a.s. op hen stemmen. Om die stem van ons te krijgen halen ze alles uit de kast. Ze smijten met modder naar elkaar, zetten elkaar voor schut, graven in het verleden van de andere lijsttrekkers en zijn ineens alle fatsoennormen vergeten waarvan zij in het verleden vonden dat wij ons daaraan moesten houden. Ook beloven ze ons gouden bergen, belastingverlaging, afschaffing van de eigen bijdrage, waardevaste AOW en wie weet is er nog iemand die het beroemde kwartje van Kok weer aan ons zal teruggeven. Overigens is dat kwartje van Kok (werd destijds bovenop de literprijs van de benzine gezet) nu nog maar net 10 eurocent waard. 
Ze schamen zich er niet voor om hele bevolkingsgroepen tegen elkaar op te zetten en ondertussen worden we, ook weer door hen, gewaarschuwd dat we een tweedeling in de maatschappij moeten voorkomen. Voorkomen van populisme is bij links en rechts in deze hete campagnetijd het toverwoord maar ze hebben zelf bijzonder veel moeite om dat te laten. Hoe betrouwbaar ben je als je je tegenstander in een TV-debat voor rotte vis en nog erger uitmaakt om hem na het debat als dikke vrienden in de armen te vallen. Een dikke tongzoen ontbreekt er nog net aan. Niet te vertrouwen was mijn eerste indruk en daar zitten we dan waarschijnlijk weer vier jaar aan vast. Kiezen we voor blonde Geert, lachende Buma, gladde Pechthold, onzichtbare Mark, Oudje Krol, Groene Jesse, de dokwerker Emile of  laten we de liefde voor de dieren prevaleren. Aan de zijlijn zitten er ook nog de nodige splinterpartijen op het vinkentouw, zoals Sylvana, Denk, VoorNederland etc. etc. Ik heb de namen van de rest niet allemaal van buiten geleerd en hun programma’s al helemaal niet. De gekozenen straks zijn mogelijk allemaal glad genoeg om na de verkiezingen in hoogdravend Nederlands te verklaren waarom ze enkele concessies hebben moeten doen om met andere te kunnen samenwerken.  Ik noem dat het Pinokkio effect. De kiezers een worst voorhouden die je zelf opeet. Wat er ook gebeurd en wie het straks voor het zeggen krijgt maakt me niet zo heel veel uit, als het maar een regering wordt die oog heeft en houdt voor de sport. Daar zijn wij allemaal bij gebaat. Geef het volk brood en spelen.

 

01-02-2017:

Column Februari 2017


Ik weet niet zeker of de storm over Trump na zijn inauguratie is gaan liggen of dat de hevigste winden nog moeten komen. Ik heb er een zwaar hoofd in. Hij maakt zich op dit moment drukker over het aantal toeschouwers bij zijn feestje dan over een bestendig politiek beleid. Ik zou er bijna buikpijn van krijgen. Over pijnen en winderigheid gesproken. Het valt mij op dat er de laatste tijd op TV veel reclames te zien zijn over allerlei soorten aandoeningen waarvan ik in veel gevallen het bestaan nog niet wist.  Van kalknagels tot het voorkomen van gesnurk van je partner en alles wat daar tussen zit. Volgens de verkopers van deze producten moeten we toch wel een heel ongezond volkje zijn. Kleine probleempjes worden aangedikt alsof het om ernstige ziektes gaat. Heb je teveel last van winderigheid neem “dit”, moet je s’nachts vaak het bed uit om te plassen neem dan “dat”. Drankjes tegen wel vijf soorten hoest. Vastzittende hoest, kriebelhoest, prikkelhoest, slijmhoest, rokershoest etc. Ik ben na het zien van zo’n sterspotje geneigd om meteen de thermometer onder de tong te leggen. Het  doosje met wat paracetamol hou ik bij de hand en om helemaal zeker van mijn zaak te zijn geef ik mijn vrouw alvast de telefoon om 112 te kiezen als ik me een beetje draaierig voel worden. Ik vraag me af welk probleem er wordt opgelost als je een van deze producten aanschaft. Is het middel niet erger dan de kwaal en zijn er geen alternatieven om van het probleem(pje) af te komen? Vroeger hadden we wekelijks Klazien uit Zalk op de radio en TV, (wie kent haar nog) die allerlei tips gaf die gewoon in de supermarkt te koop waren. Het kruidenvrouwtje werd ze ook wel genoemd. Eenvoudig mens met eenvoudige tips en oplossingen voor kleine kwaaltjes. Vermoeide voeten van het voetballen? Doe volgens haar je vermoeide voeten s’avonds in een havermoutbadje. Voor je voeten de mooiste uren van hun leven. Heb je teveel last van Trump en krijg je van hem spontaan winderigheid, neem dan in de kantine gewoon een lekkere biertje!!




7-01-2017:

Column Januari 2017.

Het jaar 2016 is voorbij. De oliebollen zijn op de lege champagneflessen zitten al in de glasbak, het afval van het vuurwerk is van de stoep geveegd en we moeten weer 12 maanden wachten op een nieuwe oudejaarsconference. Wat zal ons het nieuwe jaar brengen op voetbalgebied, zowel Europees, landelijk als zeer plaatselijk binnen onze gemeente. Wie promoveert, wie handhaaft zich en wie zijn de schlemielen in de onderste regionen. Als ik de uitkomsten van Football Leaks lees zijn er in het voetbal, financieel gezien, alleen maar winnaars. Ordinaire graaiers worden ze soms ook genoemd. Ik ga er niet van uit dat dit ook op zeer plaatselijk niveau van toepassing is, maar dat die benaming betrekking heeft op de voetballers werkend bij Europese topclubs. Er worden wel eens vergelijkingen gemaakt met de topbestuurders in het bedrijfsleven, maar dat gaat niet helemaal op. Topbestuurders kunnen bij verlies de bonus wel vergeten terwijl een profvoetballer ook bij verlies een topbeloning kan verwachten. De mogelijkheid bestaat nog dat hier sprake is van “nepnieuws” om iedereen die betrokken is bij het voetbalspel in verwarring te brengen. Of zijn het toch die Russische hackers die deze onthullingen hebben aangedikt. Het blijken geen miljoenen euro’s te zijn waar naar gegraaid wordt, maar het bleken Russische roebels, die slechts € 0,015 waard zijn. We worden gewoon voor de gek gehouden. Wat is nog waar en wat niet. Blijkt Trump toch niet te hebben gewonnen? Heeft Rutte wel of geen inlegvelletje bedongen wat betreft het verdrag met de Oekraïne, gaat Remko echt wel weg bij ons, klopt het wel wat ze schrijven over kunstgrasvelden etc.  Mijn goede voornemen is om ieder nieuws voortaan met een korreltje zout te nemen. Teveel zout is niet goed voor mijn nieren, dat weet ik, maar dat neem ik op de koop toe. Kritisch blijven naar wat de journalisten schrijven en mezelf afvragen; “Is dat wel zo en wie heeft dat nieuws de wereld in geholpen? 
Ik wens jullie het komend jaar eerlijk nieuws toe.

 
03-12-2016:

Column December:


De nieuw verkozen president van het grootste en machtigste land van de wereld, zoals hij zelf zegt, lijkt een makkelijk onderwerp om even lekker op de hak te nemen in deze column. Over zijn uitspraken, zijn gebaren en zijn haren kan vrijwel iedere dag een leuke uitspraak gedaan worden. Vooraf had vrijwel niemand in Nederland gedacht dat hij het uiteindelijk zou worden. Iedereen voor president, behalve hij. Dat beperkt mij echter meteen in mijn mogelijkheden om hem even in de bekende maling te nemen. Over staatshoofden maak je geen grappen want voor je het weet heb je een aanklacht aan je broek en mag jij je verantwoorden in New York, Ankara of Moskou, dus kijk uit wat je zegt en schrijft. Nu heb ik, als het gaat over de media, soms de indruk dat goed nieuw niet scoort. Het is altijd veel kommer en kwel, rampen, ongelukken, bosbranden, fraude, diefstallen, tsunami’s, aardbevingen etc. Geen berichten om vrolijk van te worden.
Toch is er nog hoop. Zo schreef “De Gelderlander” deze week dat ambtenaren klagen over een te hoge werkdruk. Dat is toch nieuws om vrolijk van te worden? Eindelijk ambtenaren die werken en daar last van hebben. Leuk nieuws kwam ook uit Amerika, waar een voorbijganger een pot goud uit een vrachtwagen wist te stelen. Normaal staan deze potten met goud aan het einde van een regenboog, maar dit keer stond hij gewoon in een open laadruimte van een vrachtwagen te wachten op een eerlijke vinder. De volgende keer vooral eerst oefenen in de sportschool zodat je de volgende pot zonder problemen kunt tillen en wat verder weg kan schouwen dan die schamele 50 meter. Jan Terlouw pleitte nostalgisch over een touwtje dat vroeger uit een brievenbus stak in plaats van de sleutelkinderen van tegenwoordig. Ik weet nu even niet of dat goed nieuws is of niet. Ik zou zeggen vertrouw niet iedereen op zijn blauwe ogen en blijf kritisch naar de media. Over vertrouwen gesproken. Had Remko ons geen bestendige plaats in de 1e klasse beloofd?  Ook hij breekt, net als Trump, al vroeg zijn verkiezingsbelofte. Fijne Feestdagen

 
02-11-2016:

Column November:


We zitten weer in laatste, donkere en vaak natte maanden van het jaar. De komende weken worden de winterkleren van zolder gehaald, gaat de kachel standaard op een behaaglijke temperatuur, wordt het openhaardhout aangevuld en gaan we alvast pepernoten inslaan. We passen ook de teksten van onze Sinterklaasliedjes aan omdat we geen enkele bevolkingsgroep voor het hoofd willen stoten en vertellen onze kinderen, die nog een rotsvast geloof in die goedheiligman hebben, dat zijn hulpje af en toe groen en geel van het werken ziet. Hebben die voorvechters die ons, maar vooral onze voorouders, het slavernij verleden nog steeds verwijten hun momenten van fame weer gehad en is er weer een stukje Nederlandse traditie afgebrokkeld. De kinderen wennen de komende jaren daar sneller aan dat hun ouders. Over, pakweg een jaar of tien loopt Sint door de straten, omdat de partij voor de dieren het Sinterklaaspaard in de ban heeft gedaan, volgen zijn hulpjes die nu Bol.com, Zalando en Coolblue heten in een elektrische auto en hoeft de Sint niet meer te denken wat hij ons zal schenken, omdat de gedichtjes automatisch worden gegenereerd door sinterklaasgedichten.com. Misschien gaat het ons  dan economisch zo voor de wind dat we gewoon vier keer per jaar Sinterklaas kunnen vieren, meerdere dagen kerstfeest om vooral al dat lekkers te kunnen bakken en opeten en vieren we voortaan elke maand Valentijnsdag om onze geliefden iedere maand in het zonnetje te zetten. Sinterklaas hebben we dan eigenlijk niet meer nodig. We geven hem enkeltje Spanje kado (is ook beter voor zijn gezondheid) waarmee we ook verlost zijn van al die onnodige, nutteloze, tenenkrommende en vooral tijdrovende discussies die toch tot niets leiden. We gaan rustig door met voetballen en wachten ondertussen geduldig af welk ander nutteloos onderwerp het nieuws zal beheersen op de radio in de kranten en tijdens de vele talkshows gedurende die lange, donkere en vaak natte laatste maanden.

 
Column Oktober:

Verkiezingen:


Al maanden verbaas ik me over de klucht die in Amerika wordt opgevoerd tussen de kandidaten voor het presidentschap van het machtigste land van de wereld. Het gaat in deze fase alleen nog maar over het feit wie de meeste modder weet op te graven om de ander daarmee te besmeuren. Ik heb beide nog niet kunnen betrappen op een heldere visie over de toekomst van dat land. Soms denk ik dat ik naar een oude aflevering van RTL Boulevard zit te kijken, waar de makers het opgraven van modder hebben uitgevonden en waar geen enkel, vooral negatief, doorkijkje naar het privéleven van personen wordt geschuwd. Dan verbazen opiniemakers zich nog dat steeds meer mensen zich afkeren van de politiek. Ook in ons eigen land is de verkiezingstrijd  al begonnen, terwijl we nog ruim zes maanden hebben te gaan. Hou er alvast rekening mee dat de komende weken er steeds meer politici zijn die er alles aan doen om even in beeld te komen bij nieuwsuitzendingen. Maakt niet of of het een verstandige uitspraak is of niet, als hij/zij maar even in beeld is zodat de stemmer straks in het hokje weet welk hoofd bij welke naam hoort. Debatteren over een bestuursfunctie kunnen we straks bij AWC, als er weer bestuursfuncties vacant komen, ook invoeren. Kandidaten met elkaar de verbale strijd aan laten gaan waardoor de leden straks weten wat voor een vlees ze in de kuip krijgen. Modder opgraven waarmee we potentiële tegenstanders kunnen besmeuren. Het aantal gescoorde doelpunten oprakelen die hij/ zij tijdens de actieve voetballoopbaan had kunnen maken maar dat heeft verzuimd. Voetbalquiz met vragen over de historie van AWC die mede bepalend zijn voor die functie en vooral graven in het privéleven waar kiezers van zullen smullen. Ik voorspel dat tijdens de komende ledenvergaderingen het clubhuis letterlijk en figuurlijk te klein is.

 
Column september 2016:

Depri:

Niks is vervelender dan na een geweldige vakantie de draad weer langzaam op te pakken. Je weet precies wat je te wachten staat en dat vervult je niet altijd met vreugde. Ritme door je chef opgelegd waar je maar bitter weinig inspraak in hebt gehad, waardoor je na de eerste werkdag alweer verlangt naar de volgende vakantie en dat duurt dan nog zo lang. Ik heb me laten vertellen dat de achtste werkdag na je vakantie de meest deprimerende dag is. Ik zou zeggen skippen die dag en gewoon met dag nummer 9 beginnen. Het is misschien wel een waarheid als een koe dat jijzelf degene bent die een beetje vreugde in je werk moet maken, maar dat valt niet altijd mee. En dan heb je ook nog van die door openstaande vacatures opgedrongen collega’s waarvan je met een flinke en zeker niet gemeende glimlach voor de vakantie afscheid hebt genomen. Je hebt met heel veel moeite de woorden “fijne vakantie” over je lippen weten te krijgen en inwendig hoopte je dat hij op de hoek van de straat de eerste lekke band met zijn caravan zou krijgen. 
En dan komt er nog eens bij dat het voetbal ook weer gaat beginnen. Met je jongste naar het voetbalveld en je weet, gelet op zijn leeftijd, dat zijn wedstrijden altijd vroeg op de zaterdagmorgen zijn. Dat moet vreugde brengen? In plaats van contributie te laten betalen mag AWC wel een toeslag geven voor nachtdienst! Sta je dan uiteindelijk met een bak zwarte koffie langs de lijn, zijn er van die ouders die niet weten wat ochtendhumeur is en kletsen je de oren van de kop over hoe fijn het wel niet was op die camping in Frankrijk of dat bungalowpark in Zweden. “Ik ben mijn suiker vergeten”; mompel je en je vlucht terug naar de kantine het uitbundig vrolijke groepje ouders achter je latend. 
Je zoon scoort vervolgens, krijgt de nodige schouderklopjes en dan komt daar voor jou langzaam de zon achter de wolken vandaan. Je deprimerende bui wordt langzaam minder als je ook nog een ziet hoe jonge pupillen zich hebben opgegeven om op die vroege ochtend als scheidsrechter te fungeren om er voor te zorgen dat op het veld alles in goede banen wordt geleid. Na afloop trakteer jij je zoon op een suikervrije dorstlesser en dan op weg naar huis. Je komt vrolijk binnen en ziet je vrouw gedeprimeerd achter een grote stapel vakantiewas zitten!

 

Column juni 2016:

Er moet mij wederom iets van het hart en dat wil ik graag met jullie delen. De KNVB, een machtige organisatie in Nederland op voetbalgebied is er onder andere voor om de sportiviteit op de velden zoveel als mogelijk te waarborgen. Ouders van vooral jonge pupillen willen graag dat hun Kluivert, of Cruijff in spé  zo goed als het maar kan wordt begeleid, opgeleid en niet alleen dat, maar ook dat hij na de gespeelde wedstrijden veilig het veld kan verlaten. Ongeregeldheden worden niet alleen door de eigen clubs bestraft, maar de KNVB kan daar nog heel goed en soms graag een schepje bovenop doen. Voor zover ben ik het er nog redelijk mee eens. Laten we eens naar Twente kijken. De club heeft er dan wel financieel een zooitje van gemaakt maar sportief zie ik ze niet graag de eredivisie verlaten. De bank van Dirk Scheringa heeft er destijds ook een zooitje van gemaakt, evenals ASR (die verzekeringstak) de SNS-bank en de ABN-AMRO. Daar kwam de overheid die instellingen nog te hulp, maar als het om voetbal gaat, zwaait alleen de KNVB de scepter over die clubs en die bepaalt ook zelf welke straf in hun ogen passend is. In de burgermaatschappij moet je wel heel wat misdrijven op je kerfstok hebben om zo zwaar gestraft te worden als de KNVB die keer Twente heeft gekleineerd.
Laten we het eens vergelijken met een ander land, bijvoorbeeld (niet willekeurig gekozen overigens) Spanje. Real Madrid, de kersverse winnaar van de Champions League heeft maar liefst een belastingschuld van 600 miljoen euro. Jawel, je leest het goed 600 miljoen euro en de Spaanse KNVB doet er helemaal niets aan. Zou FC Twente een Spaanse club zijn, dan zou de schuld of het financiële management nog een aanleiding zijn om ze een tevredenheidsbetuiging te geven. Sterker nog, alle clubs in de Spaande Primera Division hebben bij elkaar een schuld bij de belastingdienst (in 2015) van meer liefst 3 miljard euro. Met deze drie miljard euro kun je de jeugdwerkeloosheid in Spanje, die vorig jaar maar liefst op 22% stond een geweldige boost voorwaarts geven. En wat doen deze clubs in Spanje met deze schuld op hun schouders?, nieuwe spelers aantrekken en contracten afsluiten waardoor die schuld aan de Spaanse fiscus alleen maar groter wordt. Nee, de KNVB is wat dat betreft Roomser dan de paus en stuurt deze  club met Champions League ervaring terug naar de krochten van de eerste divisie. Als de KNVB zou moeten handelen naar hetgeen gebruikelijk is in de burger maatschappij dan zouden de straffen (ik heb wat dat betreft nog meer voorbeelden) stukken milder uitvallen en halen alleen de echte excessen de voorpagina.
Zo, dat ben ik ook weer kwijt. Fijne vakantie


 
Column mei 2016:

Columnisten en komieken, vooral Duitse komieken, staan de laatste tijd in de bijzondere belangstelling van Dhr. Erdogan, de Turkse president. De man die geen gevoel voor humor heeft en zichzelf opoffert als voer voor al die andere komieken en columnisten die hem eens lekker op de hak willen nemen. Hij vraagt er om zou ik zeggen. Grote vraag in deze periode is wanneer humor overgaat in beledigingen. Bepaald degene die de grap maakt hoever je kunt gaan of degene die daarin het lijdend voorwerp is? Welke fatsoensnormen overtreedt je bij een scherpe column, die van jezelf of de normen van de persoon die in de column het middelpunt is? Of wil de columnist ten koste van zijn lijdend voorwerp meer bekendheid genereren in schrijversland. Je zult mij niet betrappen met grappen of beledigingen aan het adres van de Turkse president. Ik kijk wel uit, voor je het weet is je naam bekend bij het Turkse consulaat in Rotterdam en is de kans om ooit nog op vakantie te kunnen gaan in Turkije voor altijd verkeken.
Van de andere kant een scherpe, net op het randje column zou een verblijf in Turkije weer kunnen verlengen. Voorbeelden zijn er genoeg gelet op het nieuws van de laatste weken, maar Turkije is mijn vakantieland niet. Ik heb de afgelopen maanden mijn toon ook gematigd in de columns over het reilen en zeilen bij AWC, veel te schijterig dat ik zou worden gestalkt op Facebook en/of Twitter. Ik durf geen kwaad woord te schrijven over onze trainers of bestuursleden. Ook zijn er kaderleden die het soms gewoon verdienen om even lekker op de hak te worden genomen, maar ik doe het niet. Sportieve hoogte en dieptepunten zijn er ook genoeg waarover ik in menig derde helft voldoende suggesties heb opgevangen om even scherp naar voren te halen. Ook dat doe ik niet omdat ik nog vaak zonder te veel achterom te hoeven kijken mij met een biertje in de hand vrijelijk in ons clubhuis wil blijven bewegen. Ik hou me ook in omdat een persoonlijke beveiliger veel te kostbaar is. Dat geld geef ik liever uit in de hiervoor genoemde kantine of ik spaar toch maar voor het reisje naar Turkije. Fijne meivakantie.

 
Column April 2016

We kunnen er niet omheen. We moeten het deze maand ook over Cruijff hebben. De straatjongen uit de Amsterdamse wijk Betondorp die uitgroeide tot een ware volkheld en dat vooral in Nederland en Spanje. In die twee landen wisten ze zijn voetbalkwaliteiten op de juiste waarde te schatten. De dagen na zijn overlijden werden we in het nieuws voortdurend getrakteerd op zijn kunsten op de groene grasmat en heeft men speciaal voor hem die donderdagavond het programma op de televisie aangepast. De tragedie in Brussel was meteen verleden tijd en werden er meer bloemen gelegd bij de ArenA dan op het Beursplein in de Belgische hoofdstad. Ik volgde de uitgebreide discussie en wensen om de Amsterdam ArenA om te dopen tot het Johan Cruijff stadion. Ook in Barcelona gingen er stemmen op om Camp Nou te hernoemen naar “Stadio Cruijff”. Niet doen zou ik zeggen. De eenvoudige jongen uit een eenvoudige wijk uit Amsterdam noord die met voor hem eenvoudige dribbels de meeste wereldspelers in die tijd eenvoudig omspeelde zou je daar geen plezier mee doen. Zoveel kapsones had hij niet. Ik verdenk hem er van dat hij zijn overlijden ook heeft geregisseerd. Op het moment dat de wereld geschokt keek naar de gebeurtenissen in Brussel, wilde hij er eenvoudig en zonder aandacht er tussen uit piepen. Net als de Amsterdamse wielrenner Gerrie Kneteman die een maand later overleed dan Andre Hazes welke laatste een niet eenvoudig afscheid kreeg in een overvol Amsterdams stadion en waar Gerrie omringd door familie en enkele vrienden eenvoudig naar zijn laatste rustplaats werd gedragen. Beide hebben ons fraaie sportmomenten bezorgd maar bleven eenvoudige straatjongens uit Amsterdam zonder kapsones.

 
Column Maart 2016:

Gelukkig. Ik mag mij sinds 1 maart weer gaan bezighouden met het invullen van het digitaal belastingformulier. Ik zat in de nacht van maandag 29 februari op  dinsdag 1 maart s’nacht met mijn Apple muis in de hand klaar om dat “fijne” klusje maar meteen te klaren. Al dagen daarvoor was ik bijzonder nerveus, was ik thuis niet te genieten, sliep ik slecht, at onvoldoende, nam soms een extra borrel om rustig te worden en de extra dosis voorgeschreven Prozac was in een mum van tijd verdwenen. Een heel jaar wachten op zo’n fijne klus maakt je ongetwijfeld gespannen. Het gevoel dat je vroeger had de nacht voorafgaande aan de dag dat je met je klasgenoten voor het eerst met de bus naar de Efteling ging. Dat herkenbare gevoel kwam weer helemaal terug. 
Inloggen en beginnen en voor het einde van de nacht het digitaal versturen, zodat de Belastingdienst het geld dat ik tegoed heb meteen kan overmaken op mijn rekening. Als het dan op 2 maart op mijn rekening staat weet ik zeker dat ze het niet alleen makkelijker, maar ook leuker kunnen maken. De bos bloemen was al besteld om mijn excuses te maken aan mijn  vrouw die de weken en dagen daarvoor zo kalm mijn irritante gemoedsrust wist te accepteren.
Hoe snel werd ik echter teleurgesteld. Het inloggen ging niet vanwege de drukte op het internet. Ik heb het sterke vermoeden dat ik niet de enige was die op dat moment probeerde in te loggen. Bellen met de Belastingtelefoon ging ook al niet, nadat ik vernam; “ er zijn nog 6.548 wachtende voor U”  Het vloeken kon ik onder invloed van de Prozac en het glas Beerenburg goed onderdrukken en de adrenaline zorgde er voor dat ik de rest van de nacht niet meer kon slapen. De volgende dag nog maar een keer en na de 26e poging was ik binnen en kon ik beginnen met het invullen. Volgens mij is het makkelijker voor Remko en zijn team te winnen van Ajax dan het klaren van deze klus. De rest van mijn frustratie zal ik jullie besparen, maar ben bang dat het geld aan het einde van deze week niet op mijn rekening staat. Leuker kunnen ze het niet maken, maar makkelijker ook niet. 

 
Column Februari.

Ik werd maandagmorgen na de plaatselijke derby wakker met een kater.  Niet dat ik in ons stampvolle clubhuis teveel in plastic bekers gegoten gele rakkers achterover had geslagen, maar de uitslag van die dag deed mijn hoofd nog bonken. Goed gespeeld, zeker niet de minderen van die blauwen van over het spoor en dan toch met lege handen blijven staan. De goed draaiende groen-witte brigade van Bicentini had zeker een punt verdiend. De stand op de ranglijst geeft ook niet veel reden om te juichen en zeker gelet op de wedstrijden die nog gaan komen. Kater, rimpels en grijze haren. Hoe komen we dat weer te boven.
Wellicht dat het onlangs geaccordeerd voetbalplan uitkomst biedt. Een plan waar de ambitie van af druipt en waar we gaan werken aan het beter maken van spelers en trainers en waardoor de club ook beter gaat worden. Er zal echter nog veel energie, geld en middelen in gestoken moeten worden om dat tot een succes te maken. Energie hebben we genoeg en geld hebben we wat minder. Daarom gaan we de komende tijd met de pet rond in de kantine, gaan we met collectebussen langs de deur en leggen we contacten met in hoofdzaak Chinese investeerders. Zij hebben geld genoeg, bemoeien zich na de donatie wat minder met de club en de tegenprestaties zijn op zich wel uit te voeren.  
Geen Amstel meer uit de tap, maar het populaire Chinese  merk “Snow”. Dumplings in plaats van bitterballen in de rust en gratis gelukskoekjes voor de supporters bij de entree van ons sportpark. In de kleedkamer van onze selectie veel spreuken en wijsheden van Confucius aan de muur en na de nieuwjaarstoespraak van de voorzitter buigt iedereen uit respect voor zijn wijze woorden. Hoge korting bij de plaatselijke afhaalchinees en Ali-express.com krijgt meer aandacht dan Bol.com.  Voor bezoekende Chinese supporters is er na afloop een gratis bus Nutricia melkpoeder.
Voorafgaande aan de thuiswedstrijden steken we alleen nog maar illegaal Chinees vuurwerk af en het biljart in het jeugdhonk wordt vervangen door een ping-pong tafel.
De volksuniversiteit zal naast Franse en Italiaanse les ook Chinees in het pakket opnemen en Wijchen zal in vriendschap verbonden worden met een groen-wit chinees dorpje op het platteland van China.
Sambal bij?

 
Column Januari:

Gelukkig een nieuw jaar

De lucht van gebakken oliebollen is langzaam mijn huis aan het verlaten en ook de kurken van alle champagneflessen zijn opgeruimd. De Kerstboom verliest meer naalden dan ik haren en van de cadeautjes die onder de boom lagen hebben we alleen nog maar de verpakking en de bonnetjes om ze later eventueel te kunnen ruilen. Op de stoep de schamele resten van veel te duur gekocht vuurwerk die meer kreten van "oei" en "au" dan "oooohhmooi" veroorzaakten. Toch maar stemmen dat we dat vuurwerk afschaffen, veel te duur, veroorzaakt teveel slachtoffers, voldoet niet aan de verwachtingen, geeft teveel rommel en alle huisdieren moeten meteen na 1 januari een afspraak maken bij de dierenpsychiater. Kortom, stress, teveel rommel en een lege portemonnee zijn nou niet direct onderwerpen waarmee je het nieuwe jaar positief mee zou willen beginnen.
Ik kon december ook niet echt een feestmaand noemen, te hoge temperaturen, geen sneeuw en veel doelpunten tegen bij wedstrijden waar het 1e van onze vereniging verscheen. Was er überhaupt wel iets positiefs te melden over het afgelopen jaar. Aanslagen in Parijs, angst voor nog meer, grote stromen vluchtelingen en de tegenstelling over de opvang daarvan. Oranje niet naar het EK, Gordon die met zijn interview een bom gooide onder het succes van de toppers, Mijn inspirator Youp die met 6 bijpasses voorlopig is uitgeschakeld, V&D failliet op de laatste dag van het jaar en wat te denken van het feit dat de postcodekanjer Wijchen heeft overgeslagen en ook de Staatsloterij geen grote sommen met geld heeft laten neerdwarrelen op ons sportpark.
Wat dat betreft moet 2016 wel een beter jaar worden. De plofkip hebben we vaarwel gezegd, we gaan meer groene stroom gebruiken, de belasting wordt verlaagd, de Amerikanen kiezen uiteindelijk toch niet voor Donald Trump, we krijgen ook in Wijchen vuurwerkvrije zones en AWC gaat zich sterk maken om een voetbalmanager aan te stellen, waarmee voetbal weer centraal komt te staan. Erick sprak tijdens zijn eerste nieuwjaarsrede over ambitie, geloof en kunnen en over het feit dat AWC meer is dan voetbal. We gaan het komende jaar werken aan binden en verenigen. Gelukkig een nieuw jaar!

 
Column December 2015

Ik weet het niet meer. Honger dwingt mij vaak naar de koelkast bij mij thuis en ik sta dan met enige regelmaat twijfelend de inhoud te beoordelen als de trek niet meer te stuiten is. Ik zie dan veel dingen die ik eigenlijk niet mag hebben. Het lijkt wel of er iemand van de nationale gezondheidsraad over mijn schouder meekijkt en me vermanend toespreekt als ik een plakje Maaslander wil adopteren of twee plakken salami wil verpakken tussen een bruin bolletje van Bakker Bart. Die plaaggeest vraagt dan fluisterend in mijn oor; “zou je dat wel doen, is onbewerkt vlees en niet goed voor je”.? De witte motor van de melk hapert, biefstuk is uit den boze, wit brood eten kan echt niet meer, pindakaas en yoghurt waren al eerder uit de schijf van vijf verwijderd en drink je meer dan een glas wijn per dag dan kan dat je gezondheid “ernstig” schaden. Het schijnt zelfs dat je hoofdpijn krijgt als je een hele fles leegdrinkt.  
Die plaaggeest laat me maar niet met rust. Ik durf zelfs in de kantine van AWC geen overheerlijke tosti te bestellen zonder dat ik eerst om me heen heb gekeken of niemand het heeft gehoord. De volgende keer schrijf ik voorzichtig op een briefje wat ik graag wil hebben en schuif het subtiel over de balie onder de aandacht van de dames voor de bak met frituurvet. Je voelt je een paria in je eigen clubhuis. Ik vraag zelfs al aan de dames achter de biertap of er ook biologisch bier wordt geschonken waarna er een luid gelach opsteekt aan beide zijden van de bar.
De lange arm van de gezondheidsraad reikt ver. Voor je het weet staat er iemand op en vraagt, zonder zich te hebben voorgesteld,  of je wel goed bezig bent geweest en of er niet teveel ketchup op je tosti is gedaan. Ik weet niet meer waar ik aan toe ben. De volgende keer neem ik de lijst van de inmiddels overbekende gezondheidsraad mee en lees ik even door wat wel en niet door de beugel kan. Ben bang dat die lijst te lang wordt en de tosti of friet al koud is voordat ik er aan toe ben om met het prikkertje de eerst friet door de mayonaise te halen. Ik ben voornemens om niet meer naar de mensen van die raad te luisteren. Ik luister tot aswoensdag alleen nog maar naar de nieuwe raad, “De raad van Elf”.  
Fijne decembermaand!

 
Column November 2015:

Hup Holland Hup


Ja, jullie hebben de column van oktober even moeten missen. Het was geen gebrek aan onderwerpen om over te schrijven en ook waren er voldoende namen van personen die even lekker op de hak genomen konden worden. Het was een kwestie van beter mijn tijd plannen en de agenda beter beheren Maar een redelijk aantal onderwerpen zijn er ook deze maand en evenzoveel personen die het verdienen om even, hetzij positief of negatief, in het zonnetje gezet te worden. 
Neen, we gaan het niet hebben over de naam van de baby van Wesley en Yolante en ook zeker niet over de sportieve strijd tussen “Feyenoord” en “Ajax” want dan doe je altijd de andere supporters te kort. Ook heb ik de kwestie van de “zwarte piet” in de ban gedaan omdat ik geen ruimte wens te geven aan een kleine groep beroeps azijnzeikers. Ik kan het hebben over Peter R. De Vries die in de 14e minuut niet opstond en klapte voor de ziekte die Johan Cruijff is overkomen.
Hoewel ik persoonlijk weinig sympathie kan opbrengen voor deze goedbetaalde crimefighter begrijp ik hem ergens wel. Zo’n ziekte wens je niemand toe, maar dat eerbetoon komt erg vroeg en mogelijk te voorbarig. Woorden die Cruijff overigens zelf ook gebruikte. Nee, de eer deze maand gaat naar het Nederlands elftal. Deze groep verdient alle steun, want het was niet opgewassen tegen andere beter voetballende dwergstaatjes. Met hangende kopjes terug naar de kleedkamer waar de psychologen al klaar stonden om ze vooral het gevoel te geven dat ze goed hun best hadden gedaan en dat ze tijdens de wedstrijd (als we dat zo wel mogen noemen) zeker niet aan het salaris hebben gedacht.
Een communicatiedeskundige had vooraf te tekst al klaar om na afloop vooral het positief te brengen. Vooral wijzen naar anderen en je handen wassen in onschuld. Ik was met een grote groep vrijwilligers van de stichting “De Groene Grasvelden” per bus afgereisd naar de ArenA en hoopte diep van binnen op een wonder. Ik had het deze groep ook van harte gegund. Iedere week meerdere dagen in weer en wind bezig om de diverse voetbalvelden in onze gemeente in optimale toestand te houden zodat de Wijchense jeugd, het fraaie spel dat voetbal heet te laten spelen. Voetbal daar draait het om en daar was het Nederlands elftal helaas geen goed voorbeeld van.

Column juli 2015

Vakantiestress.

Het hele jaar kijken we er naar uit, sparen er voor, struinen het hele internet af voor de voordeligste reis met verblijf, lezen duizenden reviews om maar niet voor verrassingen komen te staan, gaan verschillende keren naar een campingwinkel voor de laatste snufjes en de juiste haringen en kopen via internet de autobaanvignetten voor Oostenrijk en Zwitserland. We willen het allemaal helemaal goed plannen voordat we het gas uitdoen, de hond naar het asiel hebben gebracht en de voordeur achter ons dicht trekken, op weg naar het zonnige zuiden. We willen rust en ontspanning.

Maar . . .  wat blijkt,  4 op de 10 komen na de zomervakantie gestrester terug op het werk dan ze zijn vertrokken, 52 procent van de vakantiegangers maakt tijdens de vakantie een vervelend incident mee en 1 op de 3 werkt tijdens de vakantie gewoon door!! En terwijl 12 procent van de mensen in de week voorafgaande aan de vakantie meer stress heeft dan voorpret. 
Ook is er een groot risico dat er spanningen optreden tijdens de vakantie. Het gehele jaar bemoeit vader zich niet met de opvoeding, hij is vooral de man die op zondag het vlees snijdt. In de vakantie begeeft hij zich op het terrein van moeder en die duld niet dat hij zich inmengt met de nobele taak waar zij 49 weken per jaar mee bezig is.

Hij wilt ineens de fijne en goede vader uithangen gaat dingen ondernemen met de kinderen waar zij niet zo’n zin in hebben en wat niet goed is voor zijn ongetraind lichaam. Voldoende ingrediënten om een goede discussie te laten losbarsten als de kinderen naar het animatieteam van de camping zijn of naar de enige disco van het idyllische stadje in de Franse Alpen of de Italiaanse kust. Mogelijk is er nog te veel stress aanwezig om onder het genot van een roseetje de zaak uit te praten, waardoor meer de woorden “bitch” en “klojo” worden gebruikt dan het woord “schatje” of “lieverd”.

Voor je het weet is de spanning zo hoog opgelopen dat bij terugkomst van de kinderen de caravan is aangekoppeld,  de koffers met haast zijn ingepakt en dat gedurende de gehele reis terug in de auto er wel beeld is maar geen geluid!!
Fijne vakantie allemaal.


 

Column Juni:

De afgelopen weken heeft het voetbal verschillende keren in de belangstelling gestaan. Voor het overgrote deel waren de berichten niet echt positief te noemen. Neem nou het circus dat zich de FIFA noemt. Een grote zaal gevuld met grijpgrage graaiers en van elkaar de bal toespelende voetbalfunctionarissen van 209 verschillende landen.  Een bedrijf met een budget waar een Nederlandse multinational de vingers bij zou aflikken. Na de opvoering van een toneelstukje, die zij verkiezingen noemden, bleek Blatter als geen verrassing opnieuw te zijn gekozen. Een vreemde move ook van “der Sepp” om al na vier dagen na zijn herverkiezing de voetbalschoenen aan de wilgen hangt. De FBI, die geen boodschap heeft aan de status van die functionarissen, heeft een dag voor de jaarvergadering enkele van die dubieuze “leiders” van hun bed gelicht en voor verhoor meegenomen. Ik ga er van uit dat aan deze arrestaties een grondig onderzoek vooraf is gegaan. Ben ook benieuwd of onze Michael van Praag nog een kans maakt om voorzitter te worden van die club met de hoop dat er dan schoon schip wordt gemaakt.

Voetbal is niet alleen oorlog, maar voetbal is de laatste jaren ook big business. Gaat het nog wel om de eer of gaat het om het positief saldo aan het einde van een boekjaar bij een voetbalclub. Waar is de sportieve bezieling overgegaan in financieel gewin en hoe lang houden ze dat vol. Neem nou Spanje, een land waar de laatste jaren vaak een cup met grote oren naar toe is gegaan, waar de voetballers forse salarissen opstrijken en waar jaarlijks nog steeds voetballers voor miljoenen worden aangetrokken. Alle voetbalclubs in de Primera Division hebben een totale schuld aan de Spaanse belastingdienst van, schrik niet, 750 miljoen euro en hebben tot 2020 de tijd om dat af te betalen. Bij ons valt in de maand mei een blauwe dreigbrief op de mat als je een maand te laat je belastingaangifte hebt gedaan. Wordt tijd dat de FBI daar eens een paar clubvoorzitters van het bed gaat lichten.
Dan hebben we nog de “wanprestatie” van onze nationale elftal in de oefenwedstrijd tegen de Verenigde Staten. Een laatste kans krijgen ze van me om het tegen Letland goed te maken anders zou ik voorstellen dat zij bij verliespunten salaris inleveren. Kunnen we daarmee het damesvoetbal nog verder promoten, want die doen wel wat van hen wordt verwacht, met beleving en met bezieling het fraaie spelletje dat voetbal heet spelen.


 
Column Mei:


Ik had het me allemaal heel anders voorgesteld. Het gehele seizoen in de Hoofdklasse B een volle “De Wijchert”, zingende en juichende supporters, vuurwerk op de tribune en na iedere gewonnen wedstrijd een polonaise in de volle kantine. Meerdere bussen met groen-witte aanhangers naar uitwedstrijden waar we wel eens zouden laten zien wie die “lui” waren uit Wijchen. Dat het lastig zou worden was wel bekend en dat we waarschijnlijk nog niet helemaal waren toegerust om een langere periode in de Hoofdklasse te verblijven werd pas duidelijk toen ons vlaggenschip een van de kandidaten werd om de rode lantaarn te dragen.
Euforie aan het begin van de competitie maakte al snel plaats voor nuchterheid naarmate we steeds verder afzakte naar plaatsen in het rechterrijtje waar geen enkele club graag wilt verblijven, met uiteindelijk een terugkeer volgend seizoen naar de 1e klasse. Degradatie noemen ze dat. Het klinkt negatief, maar het zijn de feiten. We kwamen te kort, waren niet opgewassen tegen gerenommeerde clubs die al langer vertoefden in de die klasse en wellicht moeten we achteraf concluderen dat we er nog niet klaar voor waren.
Uithuilen en opgepept opnieuw beginnen, de selectie verbreden en uitkijken naar fraaie derby’s tegen Woezik. Alleen dat idee al brengt bij mij weer een klein glimlachje op mijn gezicht. Ik word ook vrolijk van het fanatisme waarmee ik op zaterdagmorgen de pupillen en de junioren aan het werk zie. Ik ben geen kenner, maar heb de indruk dat we ons over de invulling van het eerste elftal de komende jaren geen zorgen hoeven te maken. De doelstelling van 85% eigen jeugd in de selectie moet dan zeker haalbaar zijn. 
De komende maanden gaat er ook hard gewerkt worden aan een nieuwe organisatie bij AWC, een vrijwel geheel nieuw bestuur met aan het hoofd een nieuwe voorzitter. Nieuwe mensen met nieuwe ideeën gericht op de toekomst voor alle leden van AWC. 83 jaar jong, maar voldoende energie om een vreugdesprongetje te maken!! Joepie!!

 
Column April:

Sporten kan best leuk zijn. Niet alleen als voetballer of toeschouwer bij de vele wedstrijden bij AWC, maar ook bij andere activiteiten die ze sport noemen, daarbij uitgesloten de hondensport, paardensport en de denksport. Bij hondensport is het vooral de hond die het meeste werk moet doen, evenals bij paardensport. Wat vindt zo’n paard er nou van als je ongevraagd op zijn rug gaat zitten, met de hakken van je zolen in zijn zij zit te prikken en als het niet snel genoeg gaat komt er ook nog een zweepje aan te pas. Bij denksport verricht je geen lichamelijke inspanningen en is gelijk aan een middagje op school, in de bieb of in een tussenuurtje van je werk. Geen sport dus.  
Sport is ook leuk als je op de sportschool met de rug naar het raam de verrichtingen van de andere abonnementhouders kunt gadeslaan. Hoe fanatiek vooral de dames proberen hun teveel aan kilootjes er van af te fietsen, te roeien of te lopen, daarbij toch nog voldoende oog voor de juiste outfit. Je kunt niet zomaar in elk willekeurig pakje op de sportschool verschijnen. Zwart is de modekleur dit seizoen voor deze sportschool babes!  
Sport is  echter niet leuk als je op de ranglijst de rode lantaarn mag dragen, tegen een sterke ploeg moet spelen terwijl het regent dat het giet en dan daarbij ook nog eens 5 doelpunten om je oren krijgt. Er wordt op dat moment een dringend beroep gedaan op het juiste teamgevoel, de binding met de andere spelers en vooral op je humeur. Je bent geneigd op weg naar de kleedkamer de pasgeplaatste reclameborden een rotschop te geven, allerlei verwensingen aan het adres van de scheids- of grensrechter komen spontaan op in je gedachten en enkele van je medespelers wil je spontaan laten overschrijven naar een club in Friesland of Limburg.
Terwijl de kleedkamer in zicht komt, de modder onder werking van de regen langs je gezicht sijpelt voel jij je echt klote. Geen applaus, geen blijdschap, geen complimentjes. Het commentaar van toeschouwers in de veilige warme kantine van de club wil je voorlopig ook niet horen. 
Je maakt echter deel uit van een team. Winnen en verliezen doe je samen en terwijl deze woorden langzaam tot je doordringen, komt de kleedkamer in zicht en daar zitten nog 10 spelers met dezelfde gedachten en dezelfde treurige gezichten. Je bent als teamlid ook verplicht elkaar een hart onder de riem te steken en elkaar op te beuren en een echt team kan dat. Dan maar als een team naar de 1e klasse waar ook hele leuke wedstrijden gespeeld  kunnen worden. Die ervaring heb je in ieder geval als team. Na het eerste biertje ziet het er al weer wat anders uit, er komt langzaam weer een glimlach op je gezicht en je denkt; “Wat kan sport toch leuk zijn”

 
Column Maart:

Weer enkele bewogen weken achter de rug. Allereerst was het de week van Carnaval. Een officieel door de burgemeester goedgevonden periode om niet te hoeven werken, met toestemming van de politie drinkend en lallend over straat lopen en zonder dat je wordt opgepakt door mannen in witte pakken die je maar al te graag in een dwangbuis wilden afvoeren naar een inrichting voor te uitbundig verkleedde mensen. Feest noemden ze dat. Burgemeester Verheijen heeft zelfs die “zotten” de sleutel van de stad gegeven. Daar waar men in oost Oekraïne hard voor een stad moet vechten gaat het hier vreugdevol toe, met zelfs de fanfare voorop. Je moet wel heel veel van drank houden om dit leuk te vinden en vooral om daar aan mee te doen.
De mensen die de carnaval hebben willen ontvluchten reden vervolgens in een lange file met een bakdak vol kleren richting de sneeuw om daar vervolgens te après-skien. Dat is ook lallen, zingen en drinken terwijl je bent verkleed als een wintersporter. Het verschil zit hem in de afstand, maar de uitkomsten zijn vaak hetzelfde. Een hele andere groep drinkers zijn de zichzelf supporters noemende aanhang van Feyenoord die vooral de aandacht op zichzelf hebben gevestigd in plaats van het mooie spelletje dat voetbal heet. De Romeinen wisten zich geen raad met deze groep barbaren die direct uit het tijdperk van de Neanderthalers leken te zijn weggelopen.
Met een duidelijk tekort aan de juiste hersencellen hebben ze niet alleen materiële schade in de oude stad Rome aangericht, maar ook het aanzien van het kleine volkje aan de Noordzee een slechte dienst bewezen. Weggegooide miljoenen aan inzet van de politie en de te herstellen schade, veroorzaakt door moedwillig vandalisme. Met al dat geld hadden we in een klap Griekenland een aardige stap vooruit kunnen helpen. 
Column Februari:

Voor ik het wist  was het al weer ruim in het nieuwe jaar en ben ik eigenlijk enkele columns vergeten te schrijven, . . . . . druk, druk, druk. En ik had me nog wel voorgenomen meer rust te nemen. Er zijn overigens genoeg onderwerpen voorbij gekomen om een leuke of pittige column over te schrijven.
We waren allemaal ineens Charlie, en we reageerden massaal op berichten op NU.nl en daar kwamen ook weer veel reacties op. De meningen waren unaniem verontwaardigd en ook weer de reacties daarop. Het ging vooral over beledigen en hoever je daarin mocht gaan.

De grenzen zijn de afgelopen jaren aardig opgerekt en dat leidde bij enkele bevolkingsgroepen weer tot verontwaardiging. Het aloude “Moet toch kunnen?” is niet voor iedereen vanzelfsprekend. We leren de kinderen in het veld vooral aardig te zijn en rustig te reageren en bij goed gedrag een blauwe kaart uit te reiken aan de tegenstander.
De ouders langs de kant spreken we vermanend toe bij de eerste de beste:  "g***v***me en kl**e scheids" en vragen hun vriendelijk wat die opmerking wel niet met de kinderen in het veld doet.
Schieten we door of zijn er grenzen aan die tolerantie.
Ik weet het niet, ik kijk vooral met veel humoristisch genoegen naar de verschillende tekeningen die dagelijks in de media te vinden zijn.
Mijn favorieten zijn Fokke en Sukke in de NRC en die zijn goed in het subtiel beledigen van personen en soms hele groepen. Als je net uit bed bent, de koffiemachine zijn werk hebt laten doen en als je net je tanden in een biologische mueslibol met kaas hebt gezet en daarbij de krant openslaat (of de digitale editie) moet een cartoon een glimlach op je gezicht toveren die er de hele dag niet meer vanaf gaat.
Zo moet de dag beginnen. Soms tegen de grens van wat fatsoenlijk is en soms eroverheen Het moet een uitdaging zijn om de grenzen van de tolerantie op te rekken. Lachen, en als het je aangaat, de schouders ophalen. Humor is en blijft de beste medicijn!!

 

Column november 2014:

BOOS!!!

Ik ben boos, nou ja, eigenlijk is het een mengeling van boos zijn en het ervaren van een grote teleurstelling. Ik heb jaren de goede raad van Joris Driepinter opgevolgd die op zijn eigen fraaie wijze de jeugd wist te overtuigen om ieder dag op zijn minst drie glazen melk te drinken. Hij stond bij mij op een voetstuk, ik keek tegen hem op, brede jongen met een grote M op zijn borst, zeg maar een soort Superman maar dan als levende reclamezuil voor melk.

Ik volgde zijn raad trouw iedere dag op. Ik liep snel naar de voordeur als ik de melkboer (zo mochten wij hem noemen in die tijd) de straat in hoorde rijden, met zijn tweetakt motor en met op de achtergrond het rammelen van de glazen flessen in de metalen rekken. Geen tetrapakken en geen schappen vol met alle soorten melk in de supermarkt, maar gewoon melk in glazen flessen, met een zilveren, soort aluminiumfolie dop als afsluiting en die werden nog thuis gebracht. Nieuwe aan de deur en de lege flessen nam die trouw weer mee naar de "melkerij". Boos dat die Joris mij eigenlijk al die jaren heeft voorgelogen.

Volgens onderzoekers uit het land van Pipi Langkous is melk eigenlijk helemaal niet zo gezond. Drie glazen melk per dag of meer kan zorgen voor brose botten en andere nare aandoeningen. Als er al een standbeeld zou zijn voor Joris dan had ik hem eigenhandig opgeblazen, met een pikhouweel fors beschadigd en waarschijnlijk had ik een aantal voormalige Oost-Duitsers ingehuurd met ervaring van het afbreken van forse betonnen stellingen, om mij daarbij te assisteren.

Ik had Remko bijna zo ver dat in plaats van drie pinten bier na afloop van de wedstrijd van het eerste er drie glazen melk gedronken zou worden voor de wedstrijd. Ze hebben dat nodig, dacht ik, om weer op volle kracht in de hoofdklasse de tegenstanders tegemoet te treden na het aantal nederlagen van de laatste weken. Shirts met de tekst "melk, de witte motor" lagen al bijna bij drukkerij Wijchen, supporters zouden bij het binnen komen op het sportpark door schaars geklede dames van een promotieteam er op gewezen worden dat het “met melk meer mans” zou zijn. In de kantine bierviltjes met de tekst “Melk Moet”  etc. etc.

Allemaal weggegooid geld, ik kan Joris daar niet meer voor aansprakelijk stellen, omdat niemand weet waar die is gebleven, ondergedoken waarschijnlijk of in een beschermingsprogramma van Justitie en nog waarschijnlijker is dat hij door een plastisch chirurg onherkenbaar is gemaakt en nu waarschijnlijk meer weg heeft van Marijke Helwegen dan op de superheld met die grote M op zijn borst. Boos dat ik het eerste niet meer met fysieke hulp terzijde kan staan. Ik zal proberen ze aan te melden bij slachtofferhulp!! Zucht!!   


 

Column oktober 2014:

Power to the Mothers!

Rond dit jaargetijde vallen traditiegetrouw de blaadjes van de bomen, komen de voetballertjes met steeds meer kleren aan naar de training en staan ouders, vooral van de F-pupillen, de rillen van de kou langs de lijn, terwijl zoon of dochterlief het hart uit zijn of haar lijf voetbalt.

Die ouders hebben er echt wat voor over of is dat maar gespeeld? Het met dauw overdekte veld te verkiezen boven een warm dekbed met wol van het Texelse schaap. Ik stel me zo voor hoe dat gaat in huize, laten we ze voor het gemak maar Jansen noemen, “Mam, sta nou op, ik moet voetballen, jengelt Arjan Robben in spe, ik moet nog eten en wij zouden rijden vandaag dus…..”. “, “Ga je maar vast aankleden”, mompelt moeder vanonder het dekbed vandaan en draait zich nog even op haar zij om  lepeltje lepeltje te liggen met manlief.

Het flits even door haar gedachten dat HIJ het was die voorstelde om zoon Jansen bij AWC te laten voetballen, maar IK kan altijd vroeg het bed uit!! “Mam ik kan het groen-witte shirt niet vinden. “Kijk even in de wasmand in de bijkeuken”  en nu met een ietwat bitcherige stem en weer dwalen haar gedachten af naar een heerlijk ontbijt op bed met verse jus en een gekookt eitje, allemaal klaargemaakt door dezelfde manlief. “Mam, ik kan maar een sok vinden”. Uiteindelijk besluit ze om toch maar op te staan om te voorkomen dat er nog meer om voetbalkledingstukken wordt gevraagd.  

Ze hijst zich snel in gemakkelijke kleding (wie let daar nu op zo vroeg in de morgen), gooit snel een kop zwarte koffie naar binnen en vraagt nog even, met dezelfde bitcherige stem aan “manlief” “waar zijn de autosleutels”? . Uiteindelijk zit het stel in de auto op weg naar “De Wijchert” en moeder sluit zich aan bij het kleine leger vroege vogels langs de lijn bij de F-pupillen en ze merkt duidelijk een blik van herkenning van de andere moeders en een enkele man.  

Nu maar hopen dat hij ook nog een keer scoort.  Het was toch een mannensport, flits het even door haar gedachten. In de auto terug evalueert zoon Jansen even de wedstrijd en zegt: “Mam, leuk dat je mijn hebt aangemoedigd” en toen was haar hele dag weer goed.

Power to the Mothers!!


 

Column september 2014:

Vakantie:

In principe is de vakantie er voor om uitgerust terug te keren op je werk of tussen de schoolbanken. Stress voorafgaande, maar dit jaar ook stress bij terugkomst. Volgens deskundigen een van de slechtste zomers sinds 90 jaren. Ik heb niks aan die statistieken, ik wil zon en heb alleen maar regen, veel regen gekregen. Nu moeten we daar weer een heel jaar op wachten.

Ik wil niet teveel droeftoeteren en kreeg daartoe onlangs een tip van een irritante optimist, die zelfs als het sneeuwt in augustus nog positief blijft, informatie hoe je het vakantiegevoel kan vasthouden. Maak een fotoalbum en kijk daar regelmatig in,  koppel geuren aan herinneringen, ga lekker naar buiten!

Foto’s heb ik alleen maar gemaakt van eten en drinken en van de paracetamol de volgende morgen, ik ruik nu nog de vochtige inhoud van de caravan waar we in alle haast de natte spullen in hebben gedonderd en naar buiten gaan is met de wind, kou en regen hier in Nederland ook geen optie. Er zal meer moeten gebeuren om mij weer op te fleuren. Ben trouwens benieuwd of de Bicentini brigade ook voldoende uitgerust is om aan de competitie in de hoofdklasse te beginnen. Staan ze stijf van de stress of van de zenuwen of gaan ze net zo relaxt verder als dat ze de vorige competitie hebben afgesloten. Goede resultaten en vooral goed voetbal kan bij weer een klein glimlachje veroorzaken. Zet hem op AWC.


Column juni 2014:

Stel Je voor!!!

Remko heeft zijn spelers op het hart gedrukt om zich vooral niet te laten provoceren tijdens de komende competitiewedstrijd in de Topklasse tegen het Nijmeegse NEC. De laatste wedstrijden van de Nijmeegse formatie eindigden vrijwel steeds met een regen aan gele en rode kaarten voor enkele spelers van het team van Sije Visser. In dat tumult lopen ook vaak de tegenstanders tegen een kaart aan en dat moeten ze zien te voorkomen. “Blijf beheerst en ga niet mee in de emotie van de tegenstander”; aldus Bicentini.

NEC is getergd en wil zo snel mogelijk weer terug naar de Jupiler League en misschien wel naar de Eredivisie daar waar ze volgens hun aanhang thuishoren. Die aanhang is echter danig gekrompen na de degradatie vanuit de Jupiler League naar de Topklasse. Niet  alleen de aanhang is geslonken maar ook het bestuur is uitgedund, sponsoren zijn er een stuk minder en de tekorten lopen met de week op.

AWC daarentegen heeft de sportieve wind mee. De Wijchense formatie promoveerde in het seizoen 2013-2014 naar de Hoofdklasse en een jaar later stonden ze al weer met de gehele aanhang op de stoep van de burgemeester om gehuldigd te worden als nieuwkomer in de Topklasse. De hechte formatie van de huidige bondscoach van Suriname boekte de ene overwinning na de andere en is in deze fase van de competitie een geduchte concurrent van NEC, die met hetzelfde aantal punten net een plaatsje hoger staat.

Het zal ongetwijfeld een heksenketel worden in het kersverse Frans Derks Stadion, dat is verrezen op het terrein van de voormalige plaatselijke voetbalclub van Alverna. Het stadion biedt plaats aan ruim 30.000 toeschouwers, maar de wedstrijd is op de Wijchense omroep ook live te volgen. De komende zondagmiddag (6 september 2015) kunnen de groen-witte ook weer beschikken over Boy Visser, die na een jaartje bankzitten bij JVC weer is opgenomen binnen de formatie van het vlaggenschip van AWC.

Aanvang van de wedstrijd is zoals altijd om 14:00 uur. De kassa’s gaan open om 13:00 uur. In de voorverkoop zijn al ruim 14.000 kaarten verkocht en tot zaterdag zijn nog kaarten te verkrijgen op de bekende voorverkoopadressen.

Pupil van de week is dit keer de 6 jarige Mies Giesbers!

 
Column mei 2014 

Kampioene!!!

Ik heb me als een redelijk fervent Ajax-supporter ontzettend opgewonden over de inzet en gebrek aan strijd tijdens de bekerfinale tegen PEC Zwolle. PEC heeft er in de kuip een waar PECtakel van gemaakt en verdiend gewonnen. De euforie in Zwolle kende geen grenzen. “Ajax heeft een voetballes(je) gekregen van een boerenclubje uit Zwolle" kopte het plaatselijke trompettertje.  Ook kwamen de volgende voorbij: “De reus en kleinduimpje”,  “David en Goliath” waarbij ik denk dat vooral die laatste vergelijking niet opgaat, want in de tijd van David en dat kleintje bestonden er nog geen officiële voetbalclubs.

Dichter bij huis hadden we ook wat te vieren. De eerste kampioenen waren de spelers van de C1 onder leiding van Erik van Eldijk. Na een geweldig seizoen onbereikbaar voor de concurrentie en al vroeg in het seizoen met de schaal de lucht in en op de platte kar door het dorp.

Een week later was het de beurt aan AWC 6 die met nog drie wedstrijden te gaan en met 56 punten niet meer in te halen zijn door de nummer 2 en dus weer tijd voor een feestje. Ook goed om de verschillen te zien tussen beide teams. De C1, op het veld, gedreven, snel en inventief en daarna gingen de boys met de moedermelk soms nog op de wangen en met een verlegen smoeltje op de platte kar door het dorp, met na afloop Pepsi en Gatorade. Het zesde met vooral veel (hun eigen getrouwde) vrouwen en een leger aan schatten van nakomelingen langs de kant en met de kratjes bier alvast langs de dug-out. In het veld te zien dat de snelheid  en de scherpte in de loop der jaren is afgenomen, maar de intentie om te winnen niet.

En dat maakt een club als AWC zo bijzonder. Bloemen voor de kampioenen en dat er nog maar veel mogen volgen!!

Column April 2014:

Ambitie

“Willen jullie meer of minder Boy Visser” riep de voorzitter van JVC tijdens de laatste ledenvergadering. “meer, meer, meer” scandeerde het toegestroomde publiek, waarop de voorzitter zei: “Dan regelen we dat”. En hij heeft dat inderdaad geregeld. Boy Visser verhuist na dit seizoen van AWC naar de Brabantse topklasser. Wij zullen op “De Wijchert” dan niet meer kunnen genieten van zijn fraaie solo’s en scherp ingeschoten doelpunten. Willen we Boy de komende jaren in actie zien, dan moeten we met enige regelmaat naar Cuijk afreizen, zoals John van Zweden al jaren afreist naar Wales om daar zijn favoriete Swansea aan het werk te zien.

Een andere mogelijkheid is om AWC klaar te stomen voor een bestendige plaats in de topklasse, dan komt Boy vanzelf een keer met JVC naar Wijchen om tegen zijn oude club te spelen. Maar dat is wellicht nog iets te ambitieus. Het draait eigenlijk allemaal om ambitie. JVC heeft de ambitie om een bestendige plaats in de Topklasse te behouden en heeft daar onder andere Boy Visser voor nodig.

Uiteraard heeft AWC ook een ambitie, niet om direct al topklasse te gaan spelen, maar een bestendige plaats in de huidige 1e klasse is realistischer dan streven naar topklasse niveau. Ambitie en realisme dienen wel gelijke tred te houden. Ik heb persoonlijk de ambitie om miljonair te worden (wie niet), maar met mijn huidige baan zal dat echter niet op korte termijn lukken. Iedere trainer van AWC heeft de ambitie dit seizoen kampioen te worden, maar kijkend naar zijn spelersmateriaal is dat niet altijd realistisch.

“Willen we meer of minder kampioenen bij AWC?” “ meer, meer, meer”, scandeerde de leden tijdens de laatste vergadering” “Dan gaan we dat regelen”: zei de ambitieuze voorzitter. En zo hoort dat!!!


31-12-2013:

Column Januari 2014:

Weer hebben enkele personen, die zichzelf supporters noemen, zich van een hele duistere kant laten zien, tijdens een wedstrijd van MVV tegen de plaatselijke club in Cuijk. MVV verloor op twee fronten, eerst de wedstrijd en later in de publieke opinie. Tini Ruijs, geboren in Cuijk en al enkele jaren trainer van MVV koos eieren voor zijn geld en kon niet meer op tegen het supportersgeweld. Hij diende zijn ontslag in. Kwalijker vond ik echter de reactie van de voorzitter van MVV, Paul Rinkens, in deze.Hij vond het vertrek van Tini niet leuk maar begrijpelijk. Hij vond het uitermate vervelend voor Tini en zijn vrouw.

Samen met de rest van het bestuur van MVV zal er naar oplossingen worden gezocht en zal er overleg plaatsvinden met de burgemeester en de politie. Praten, praten en nog meer praten of dat in deze de oplossing zal zijn. De betreffende burgemeester houdt van daadkracht maar dan op een ander vlak. Hij wilt vooral niet meer teveel bij RTL-boulevard in beeld. Ik had liever gehad dat de voorzitter van MVV daadkracht had getoond. Met gevaar voor eigen leven had hij moeten zeggen dat de betreffende personen, die volgens zijn zeggen met naam en toenaam bekend zijn, levenslang de toegang tot “De Geusselt” worden ontzegt.

Hij had ze de komende jaren hinderlijk moeten volgen, en alle bewegingen op Facebook moeten zetten. Oppakken, met pek en veren insmeren en tentoonstellen op “Het Vrijthof” en niet als carnavalstractie, maar als levend voorbeeld hoe het niet moet. Niets doen geeft dit uitschot alleen maar meer vrijheid om het de volgende keer weer te doen. Deze supporters weten precies hoe je een mooi voetbalspelletje om zeep kunt helpen. Je zou bijna hopen dat AWC nooit en te nimmer ver komt in een bekertoernooi. Ondanks dit droeftoeteren wens ik iedereen een gelukkig en vooral sportief 2014. 


“Help AWC de winter door”.

AWC zit financieel in zwaar weer. Alles wordt uit de kast gehaald om de club financieel weer gezonder te maken. Acties, acties en nog eens acties worden er georganiseerd door een actieve evenementencommissie om er weer bovenop te komen. Ik wil deze club enthousiaste vrijwilliger wel aan ideeën helpen. Wat te denken van heitje voor karweitje waarbij de bestuursleden voor een kleine vergoeding bij je thuis komen stofzuigen, de ramen zemen en de badkamer cleane. 

De technische commissie gaat het APK station helpen met de keuringen van voertuigen, ze zijn tenslotte technisch aangelegd. De terreinmeester kunnen ingezet worden bij het openbaar groen van de gemeente Wijchen en mogen met hartenlust harken, schoffelen en blad ruimen zeker nu het gehele dorp deze herfst is overstroomd met overtollig blad. 

De kantinedames kunnen in bejaardentehuizen maaltijden rondbrengen en koffie inschenken. Dat alles tegen vergoeding uiteraard. De kantine kan doordeweeks worden gebruik voor betaalde kinderopvang en trainers in alle categorieën helpen bij de buitenschoolse opvang de jeugd met huiswerk. 

We worden een geduchte concurrent van cinema Roma en gaan tijdens de rustige uurtjes de kantine ombouwen tot bioscoop, waarbij het eerste damesteam in spannende pakjes drankjes aan de man brengen. Tijdens de wedstrijd van het eerste op zondag wassen de “boys” van de A jeugd tegen een redelijke vergoeding de auto’s van de toeschouwers en uiteraard is het betaald parkeren. Dat doen we gedurende twee maanden en we kunnen daarna weer van de financiële zuurstof af. Voordat ik het vergeet: deze column lezen kost je een euro!!! 


Non-discussie:

Ik had er graag buiten willen blijven, maar het onderwerp raakt zoveel mensen dat ik er niet omheen kan en ik moet me wel mengen in de discussie over onze Zwarte Pieten. Heel even had ik het idee om dit keer eens over de zeurpieten te schrijven die ieder jaar rond deze tijd het knechtje van onze goed heiligman in bescherming nemen. De traditie rond dit kinderfeest staat ernstig ter discussie en laait ie der jaar weer heviger op. Of ze nu wit of zwart zijn, het blijven knechtjes en heb liever dat CNV en het FNV zich daar druk over maken of ze wel volgens de laatste ARBO-eisen hun werk doen dan dat de slavernij er bij wordt betrokken die we tenslotte al enige honderden jaren niet meer hebben. Maar omdat het gevoelig ligt schrijf ik daar maar niet over. Ook niet over de wijze waarop ze uiteindelijk zwart zijn geworden en ook niet over het feit of wij van oudsher onze jonge kinderen een verhaaltje vertellen dat uiteindelijk niet waar blijkt te zijn. Zodra de stoomboot weer is vertrokken en de goedheiligman gaat overwinteren in het warme Spanje is vaak ook de discussie voorbij. Maar ik heb het idee dat door de wensen van ruim 0,1% van de Nederlanders de overige 99,9% in de toekomst dit feest niet meer zullen vieren onder de noemer “democratie”. De tegenstellingen worden groter en van ieder zijde van de discussie staan mensen met rode hoofden tegenover elkaar, wat volgens mij weer een belediging kan zijn voor de Indianen. Groen en geel ergeren kan niet meer want dat schiet bij de Chinezen in het verkeerde keelgat. Nee, ik schrijf daar maar niet over, want dat is olie op het vuur gooien en dat vindt de brandweer niet goed. Zo heeft iedereen wel iets om zich druk over te maken, zich te ergeren of kwaad te maken. Voetbal is emotie, maar kennelijk het Sinterklaasfeest ook en vooral als het gaat om die donkere knecht van hem. 

Als de Sint die knechten echt onderdrukt (wat ik me niet kan voorstellen) dan verdient hij ook het predicaat “goedheiligman” niet meer en waren zijn pieten wel eerder in opstand gekomen. Overigens vindt iedereen wel iets van de kleur van de knecht van de Sint, maar van de betrokken lijdende voorwerpen zelf heb ik nog niets vernomen. Mogen ze niets zeggen, zijn ze monddood gemaakt, hebben ze wellicht een spreekverbod gekregen of zijn ze zo zwaar getraumatiseerd dat ze niets een meer een eigen mening hebben?  Ik kan het me niet voorstellen. Al jaren is hij een trouwe knecht van de Sint, het hulpje voor 5 december en niet de slaaf waar hij voor wordt uitgemaakt. Als hij al zou moeten stoppen, al dan niet onder druk van de VN kan die knecht van de nood een deugd maken. Gelet op het langjarig dienstverband van deze knecht heeft hij het CAO technisch goed voor elkaar. Hij kan bij een gedwongen vertrek een aardige ontslagvergoeding tegemoet zien en dan voorzie ik een lange gesponsorde en wel verdiende vakantie voor hem in een warm land. Donker Afrika is helaas geen optie en ook het Zwarte Woud is taboe.


Doppenverzameling:

AWC heeft een prijs gewonnen met het verzamelen van “doppen”. Maar liefst 7000 eurootjes mogen ze besteden om met de selectie in Barcelona de bloemetjes buiten te zetten onder het motto “trainingskamp”. Wie bedenkt zoiets vraag ik me dan af. Is het een slimme marketingtruc om nog meer spelertjes aan de drank te krijgen (sportdrank wel te verstaan) of zijn ze zo goed voor het milieu dat ze al die plastic dopjes willen recyclen. Als dat laatste waar is hadden ze beter de hele flessen weer terug kunnen vragen. Vroeger heb ik voor de arme kindertjes in Afrika de doppen van de melkflessen verzameld waarbij ik me wel eens heb afgevraagd of ze van die aluminiumfolie doppen wel rijker zijn geworden, want eten kon je ze niet. Over rijk gesproken, dat je geld kunt verdienen met het verzamelen van plastic doppen? Dat had ik eerder moeten weten, dan had ik mijn ouders die dure studie kunnen besparen en mezelf natuurlijk ook. In plaats van achter de boeken had ik mijn tijd graag doorgebracht achter de Playstation en dan vooral FIFA spelen, doe ik toch nog een beetje sportief. En is het wel de selectie geweest die al die toverdrankjes achterover heeft geslagen of is het toch de grote groep junioren, die in plaats van de red-bull voor die ene actie zijn overgestapt naar die gele of blauwe opkikkertjes. En wie let er straks op dat die duizenden euro’s wel goed worden besteed aan dat trainingskamp door de selectie, wat gaan ze precies doen en hoelang blijven ze weg? Groot risico dat enkele talentjes van de selectie worden ontdekt door de plaatselijke FC, asiel aanvragen en niet meer terugkomen naar het dan inmiddels kille Wijchen. Om er zeker van te zijn dat alles goed verloopt is het dringend noodzakelijk dat ik met ze meega, om te checken of ze hun best wel doen, voldoende cultuur opsnuiven, op tijd gaan slapen, niet op de Ramblas blijven hangen en ik beloof dat ik daar dan een leuk verhaal over zal schrijven voor op de site.


We zijn er weer!!!

We zijn er weer en we moeten weer. We hebben te lang stilgezeten en gedurende de vakantie was het vaak te heet om actief te zijn. Zelfs knipperen met de ogen was te vermoeiend. Dat randje vakantievet rond de heupen gaat nu wel erg in de weg zitten en het wordt tijd daar wat aan te doen voordat je uit je omgeving daar opmerkingen over krijgt van; “Zo, jij hebt een Bourgondische vakantie achter de rug”.

Als dan bij de eerste training je groen-wit voetbalshirt te strak om je lijf zit blijkt dat nog een stille getuige van een fantastische vakantie!! Volgend jaar neem je een ressort in Turkije, maar dan niet meer all-inclusive, de volgende camping staat niet meer op loopafstand van de McDonalds en je hoopt dat het volgend hotel een gratis fitness ruimte heeft.

Het moet anders zeg je tegen jezelf als je buiten adem de trap op bent gelopen en je neem alvast een voorschotje op de goede voornemens voor aankomend januari. Als AWC gezond de toekomst in gaat, dan ik ook. Je neemt je voor iedere dag tenminste een half uur aan sport te doen en dan geen dammen, schaken of een sudoku denksport, maar echt bewegen. Je hoopt dat je met jouw team tenminste twee keer per week kunt trainen en daarnaast neem je een “onbeperkt” abonnement op een van de Wijchense sportscholen en je gaat wat vaker met de fiets naar je werk. In de derde helft bestel je wat vaker een AA-tje in plaats van een biertje en je bent iedere week vrijwillig de BOB!! Je gaat presteren met je team, je wilt hoger opkomen en weer een klasse hoger spelen. Je gaat je trainer en je medespelers verbazen en je gaat er helemaal voor. Je ziet het ideaal beeld langzaam voor je verschijnen, een bonk spieren in een goddelijk lichaam. “Yes, ik ga er voor” mompel je zacht. Totdat je vrouw roept: “Schat, staat de barbecue aan en staat het bier koud"???


COLUMN:

VOORZITTER: AWC moet alweer op zoek naar een voorzitter. Dachten we met Wim welke enkele jaren vooruit te kunnen blijkt dat privé en werk toch zodanig op hem drukt dat het niet meer te combineren is met de nobele functie van voorzitter van die Groen-Witte club uit Wijchen. Een commissie mag weer aan de slag om een profielschets op te stellen, waarbij ik me kan voorstellen dat die schets niet veel zal afwijken van de vorige. Hij/Zij moet een goede binding hebben met de club, is bekend met de plaatselijke politiek en de middenstand en weet mensen te verbinden (neen, we zoeken geen verpleegster). Trouwens het mag van mij ook best een vrouw worden. Het is dan wel overwegend een mannensport dat voetbal, maar een vrouw die de hiervoor geschetste eigenschappen bezit mag van mij die functie ook krijgen. Vrouwen kunnen deuren openen die voor mannen vaak gesloten blijven, hebben dikwijls een frisse kijk op problemen en kunnen zeker een goede binding tot stand brengen tussen alle lagen van de vereniging. Verstand van voetbal hoeft ze niet te hebben, als ze maar kan leiden, delegeren, initiatieven nemen en vooral kan inspireren. Hoe een voetbalspelletje werkt hebben we haar zo uitgelegd, desnoods leggen we het twee keer uit. Enkele zaken waar we wel rekening mee moeten zijn: de groen-witte sjaal moet bij haar mantelpakje passen, de bestuurskamer moet op smaak worden ingericht, iedere week verse bloemen op haar bureau, een weegschaal op het toilet, meer sherry, port of rosé inslaan en wat meer spiegels. Ik zie het helemaal zitten “girls power”.


 
Column


Aan alles kun je merken dat het nieuwe voetbalseizoen weer is begonnen. De nodige leiders en trainers bewegen zich wat nerveus over het terrein van AWC. Nieuwe leiders zijn meestal enthousiaste vaders van F- en minipupillen, die zich met de borst vooruit meteen bij binnenkomst hebben opgegeven het komende seizoen de “club” van ongeregelde F- en minipupillen te willen leiden. De wat meer ingewijde leiders lopen al wat schichtiger rond in de hoop niet te worden gestrikt voor een hoger team, want “je-deed-het-toch-zo-goed-het-afgelopen-seizoen”. Vraag kan ieder moment worden gesteld. Een groot gebrek aan goede, krachtige, innemende en vooral overwichtgevende vaders (moeders mogen ook hoor!) is er ieder jaar weer te bespeuren. sv AWC wil verder, hoger en beter en ze hebben deze hulpjes hard nodig. Een bestendige plaats in de 1e klasse van het eerste seniorenteam kan alleen met hulp, steun, deskundigheid en vooral morele kracht vanaf de onderste regionen van deze groen-witte sv. Opbouw vanaf de jeugd die hun wortels kunnen laten schieten in de kunstgrasgroene velden van de oudste club van Wijchen.
Mensen/Jezus!! Ik lijk wel zo weggelopen van een verkiezingsposter van een van de kandidaten met dit praatje, maar de boodschap is wel belangrijk. Alleen één verschil, ik beloof wel wat ik je toezeg. Kijk eens in de gezichten van bijvoorbeeld de jongste pupillen na een gewonnen wedstrijd!! Je krijgt spontaan vleugels, tranen in de ogen en je bent beter dan Van Gaal, rijker dan Hiddink, je hebt meer haren dan Advocaat en je praat beter dan Van Basten en vooral je weet het voetballen beter te typeren dan Cruijff. Houd dat gevoel vast en wordt jeugdleider bij sv AWC en wie weet mag je binnenkort aanschuiven bij Johan Derksen. Wie wilt dat nou niet!!





Column:


De afgelopen maand zijn er voldoende onderwerpen voorbij gekomen waar ik wel een scherpe column over zou kunnen schrijven. Ik bleef echter de laatste dagen steken tussen het tekort aan scheidsrechters en het onlangs afgekondigde boerkaverbod. Toch maar gekozen voor de scheidsrechters. Ik ben sterk geneigd om het voor hen op te nemen. Regels zijn er om nageleefd te worden en als dat uit jezelf niet lukt, dan zijn er altijd nog de scheidsrechters die je er aan helpen herinneren dat er regels zijn. Echter zijn er te weinig van die voetbal-polities en nog teveel voetballers al te assertief opgevoed. Wat maakt het vak van scheidsrechter nou zo leuk? Voor je plezier je iedere zaterdag of zondag verrot laten schelden, de meest enge ziektes gratis toegewenst krijgen en maar zelden een bedankje voor het leiden van de wedstrijd. Gaat zo'n man in het zwart (tegenwoordig ook geel en rood) wel zonder zenuwen in zijn lijf naar een voetbalclub en hoe gaat hij na zo'n wedstrijd weer naar huis. Scheld hij zijn vrouw en/of kinderen uit, schopt hij thuis van nijd de kat de fuchsia's in, gaat hij aan de oxazepam of zet hij het op een onbeheerst zuipen? Ik heb een onbegrensd respect en bewondering voor iedere arbiter en vooral voor hen die zonder blikken of blozen gedurfd en terecht een gekleurde kaart uit hun borstzak toveren. Ben je een keer op de rode kaart getrakteerd, dan geen wedstrijd schorsing, maar lijkt me de beste straf om de week daarna een wedstrijd te fluiten tussen twee club waarbij bij voorbaat al vaststaat dat het uit de hand kan lopen. Dan maar eens kijken of jouw kat thuis oudjaar wel haalt. Ik weet zeker dat je liever in een boerka rond loopt. Voetbal en fluit voorzichtig.



Geschiedenis.

Ik was vroeger niet echt een kei in het onthouden van belangrijke data in het vak geschiedenis. Vond het maar lastig om al die oude koeien uit de sloot te halen en uit elkaar te houden. Wist toen ook niet wat die mensen uit lang vervlogen tijden voor een invloed hadden op onze generatie. Echter kwam ik enkele weken geleden tot de ontdekking dat ik in deze tijd onderdeel ben van de geschiedenis. Belangrijke gebeurtenissen waar je als het ware met de neus bij staat. Neem nou Steve Jobs, de grondlegger van applemania, zomaar overleden, terwijl hij nog veel ideeën had willen verwezenlijken en ons had willen opzadelen met de leukste en handigste gadgets .  Wat te denken van de eurocrisis. Onze klein en wellicht achterkleinkinderen zullen in hun geschiedenis les op een IPad  7 lezen dat er in het begin van de 21e eeuw een heuse geldcrisis was, dat 27 regeringsleiders miljoenen hebben uitgegeven aan vergader- eet- beveiligings- en hotelkosten. Had Steven nog even blijven leven had hij beslist een apparaat bedacht waarbij deze regeringsleiders thuis voor de open haard en onder het genot van een heel heerlijk glas wijn, gemaakt van zure griekse druiven, beslissingen hadden genomen die snel tot een oplossing van dat probleem had geleid. Had Steven nog even blijven leven dat had hij voor AWC en alle andere amateurclubs een apparaat bedacht die ongenuanceerd, hard schreeuwende ouders  direct met naam en toenaam op een billboard had gezet, om te voorkomen dat het ze het nog eens doen. Steve had er mede voor gezorgd dat het spel uit de handen van de ouders was gerukt en was teruggegeven aan de kinderen. Nu Steve er niet meer is, zullen we dat zelf moeten doen en zullen wij zelf om te beginnen moeten vragen: He, hoe was je week???



Een zondagmiddag:
Het centrum van Wijchen was leeg, de terassen mondjesmaat bezet, de parkeerplaatsen onbezet en rustig in de café's. Hoe was dit mogelijk op een zonovergoten zondag in de nadagen van september. Direct maar even op mijn smartphone NU.nl ingeschakeld of er breaking news was in de omgeving van mijn woonplaats, waardoor de ruim 40.000 bewoners waarschijnlijk voor de buis waren gekluisterd. Maar niks van dit alles. Het raadsel werd vrijwel direct opgelost toen ik van een bevriende voetbalkennis de twitter van AWC onder ogen kreeg. "Spanning op de Wijchert". . .en toen wis ik het weer. De wedstrijd der wedstrijden werd gespeeld tussen AWC1 en Alverna 1. Voor het eerst in de geschiedenis speelden beide teams in competieverband tegen elkaar. Dat dit al weken leefde tussen de supporters van beide verenigingen kon ik als niet Wijchenaar maar moeilijk begrijpen. Nou, als het gaat tussen Feijenoord en Ajax, tussen NEC en Vitesse, tussen AC Milan en Inter Milaan of zelfs tussen Spakenburg en de IJsselmeervogels kan ik een bepaalde spanning wel begrijpen, maar kom nou zeg, tussen twee clubs in de eerste klasse 1 die toevallig in dezelfde plaats zijn gevestigd hoeft er toch geen rivaliteit te zijn? Nou dat had ik dus helemaal verkeerd. Mijn inlevingsvermogen op gemeentelijk niveau was duidelijk even van slag. Er is wel degelijk spanning tussen de club uit Alverna en de club die voluit Alverna Wijchen Combinatie heet. Daar zal de spanning ook wel vandaan zijn gekomen. Eerst samen, dan weer zelfstandig verder en dan laten zien dat je er eigenlijk gelijkwaardig aan bent. Dat bleek uiteindelijk ook uit de stand na 90 minuten 3-3. Nu maar wachten op de 2e confrontatie. Denk dat ik toch maar ga kijken als het zo ver is.

Hallo, we zijn er weer!!
Trappelende eerstejaars mini F-jes, geroutineerde blikken in de ogen van de pupillen en junioren, stoere taal van de senioren en verwachtingsvolle blikken naar de zijkanten van de nieuw ingestroomde speelsters van de damesteams. Het kan niets anders betekenen dan dat de grote vakantie weer ten einde is en dat het voetbalseizoen weer is begonnen.
Ik zie s’morgens de jeugd alweer met volle tassen richting leerkazernes rijden, moeders die peuters en kleuters naar de daarvoor bestemde zalen brengen en ondernemers die de zomercollectie in de uitverkoop doen. 
Het is een harde confrontatie, terwijl ik eigenlijk nog een beetje met mijn hoofd in de vakantiewolken loop. Een periode van 11 maanden wacht weer op me waarin ik targets moet halen, de crisis moet overwinnen, verplicht leuk moet doen op verjaardagen en partijtjes, moet stofzuigen en ramen zemen, belastingpapieren invullen, kerstboom kopen en optuigen, hangjeugd met zachte hand verwijderen en nog meer verplichte en soms leuke kost. Hoe kom ik dit te boven? Tel daar nog een de vele donkere dagen bij, slecht weer aan het einde van de zomer, herfst met vallende bladeren in het vooruitzicht en voor je het weer zit je aan de anti-depressiva vanwege teveel droeftoeteren.
Een bestuurder van AWC heeft dit allemaal waarschijnlijk ook en die krijgt daar nog wat zorgen bij, zoals een teruglopend ledenaantal, teruglopende inkomsten, minder adverteerders, minder langlopende sponsorcontracten en minder subsidie van de overheid. Dan te bedenken dat die dat besturen ook nog vrijwillig doet. 
Zoals gezegd is het lastig lichtpuntjes te zien, maar die zijn er wel. Als we goede resultaten neerzetten van wedstrijden met een hoog sportief gehalte, scoren en winnen komt het positieve gevoel weer helemaal terug. Ik heb er nu alweer zin in!!


Boy Visser (vervolg)

Ik heb de vorige keer wat minachtend gedaan over BN-ers oftewel “bekende Nederlanders”. Ik heb ze neergezet als nutteloze objecten, tv-vulsels en hersenloze schepsels die de bladen vullen met hun story’s en foto’s. Ik moet het eerlijk bekennen, ik heb ze te kort gedaan, want ze betekenen wel degelijk iets voor Nederland. Ik wordt niet onder druk gezet, gechanteerd of bedreigd, neen ik zeg dit uit eigen vrije wil. (He; "sterretje", haal dat pistool van mijn hoofd)
Er zijn talloze drukkerijen , journalisten, fotografen die er veel geld aan verdienen, die betalen belasting en daarmee wordt de Nederlandse economie weer een beetje draaiende gehouden. Met die belastingopbrengsten worden weer allerlei leuke dingen gedaan zoals subsidies voor sportverenigingen , het bijhouden van de voetbalvelden en zalen, en kunnen kansarme kinderen op kosten van de gemeente als lid worden ingeschreven van een sportvereniging. Allerlei nobele doelen waar we dus trots op moeten zijn.
Supporters die zich misdragen langs het veld, ouders die asociaal staan te schreewen geven we bij deze meteen op voor de diverse pulpprogramma’s en we sporen iedereen aan om te kijken. We maken binnen de korste keren bekende Nederlanders van ze. Zo krijgt dat gedrag eindelijk de erkenning die dat verdient en wordt de club daar weer een beetje beter van. Zo en nu snel naar de boekhandel voordat “de bladen” zijn uitverkocht. Lees en rij voorzichtig. Enne . . .  Boy, blijf lekker gewoon en blijf gewoon scoren.




Boy Visser

Ik heb me wel eens afgevraagd welke prestatie iemand tot een ster maakt. Wat moet je hebben gedaan om met een voet of handafdruk in Hollywood op de Boulevard terecht te komen. Of wordt je sterrendom gemeten door het aantal malen dat je in de weekendbijlage van de Telegraaf staat, in de Privé voorkomt of met foto en al in de Weekend? Moet je veel gouden platen hebben, een grote fanclub of een eigen tv-reality show? Ik ben soms het spoor bijster. Omdat ik van mening ben dat je wel iets gepresteerd moet hebben om dat aanzien te krijgen. Dat (prof)voetballers teveel betaald krijgen naar gelang ze presteren is al langer bekend, maar dat je nu ook al, zonder ook maar iets te hebben gedaan, sterallures aangemeten krijgt in de showbizz gaat me echt te ver!!
Ik ken mensen die jaren conservatorium achter de rug hebben, maar nog niet een betaald optreden hebben gehad, jaren ploeteren op de toneelschool in de hoop dat je mag beginnen in een reclame van Bolletje, jaren schilderen en je hele garage nog vol met onverkochte doeken maar nog nooit in de richting van een de sterrenstatus gekomen. Je doet een keer meer bij Secret Story en je bent een held en heel Nederland heeft het een dag later over je. Je gaat meerdere keren asociaal te keer in Chersonissos en je krijgt de ene aanbieding na de andere om te komen optreden. Je mag daarna zelfs in bikini in de sneeuw op herhaling om dezelfde onzin uit te kramen. Je rijdt al scheldend en vloekend een keer in een groene Opel Manta door Maaskantje en miljoenen komen je film bekijken. Neen, het is ongelijk verdeeld. Boy Visser scoort voor AWC de ene mooi goal na de andere en Ajax, Twente of PSV hebben nog niet een keer gebeld.
Voor de “echte” sterren is het een kwestie van vooral volhouden.
Scoor en rij voorzichtig.



Rampen:

De maan stond op 19 maart het dichtst bij de aarde sinds de tachtiger jaren. Zonder angst te zaaien kan ik wel zeggen dat dit meestal een moment is dat de aarde weer door enkele rampen getroffen zal worden. Echter is de maan een beetje te laat gekomen. De aarde heeft al geschud en de zee heeft al een verwoestende werking gedaan aan de oostkust van Japan. De onrusten in het Midden-Oosten zijn wel rampzalig, maar niet toe te schrijven aan de stand van de maan. Dat Louis van Gaal het veld moet ruimen bij Bayern München is voor hem een persoonlijke tragedie, maar ook daar kun je de maan niet de schuld van geven. Dat Daan Paau AWC gaat verlaten is een verlies voor onze club, maar gezien vanuit het oogpunt van de Treffers kun je dat geen ramp noemen.
Rampen zijn in dat opzicht zeer relatief. Wat de een als ramp bestempeld zal de ander zien als een uitdaging om het de volgende keer anders, en wellicht beter te doen. De Japanners komen, kijkend naar de historie, dikwijls sterker uit dergelijke periodes en ook voor het Midden-Oosten komt ook wel een goede oplossing. De ruimte die Daan achterlaat zal ook wel weer goed worden opgevuld en wie weet komt de club daar ook wel sterker uit naar voren. De blik is immers nog steeds gericht op de toekomst en een (stabiel) plaatsje in de hoofdklasse. Dan nog even de angst voor rampen wegnemen. Volgen de statistieken gebeuren rampen eens in de zoveel tijd, maar zijn vooral wij, de mensen, de belangrijkste oorzaak van dat gevoel. Door de media verspreiden rampen zich razendsnel en zitten we er meteen bovenop, waardoor dat gevoel alleen maar wordt versterkt. Door de media weten we ook dat er drie nieuwe spelers bij AWC komen. Ook dat nieuws heeft zich via de vaak “nieuwe-media” razendsnel verspreid, maar ook die komst zal niet voor iedereen rampzalig uitpakken!! Twitter en rij voorzichtig.



Sociale media:
Is het jammer dat veel contacten tegenwoordig alleen maar via de sociale media lopen? Nou, ik kan je zeggen dat het soms wel prettig is. Zonder iemand recht in zijn gezicht aan te kijken kan ik hem (en direct ook vele anderen) laten weten hoe ik over hem denk. En niet geschuwd door enig gebrek aan respect kan ik daar nog mooi woorden bij gebruiken die ik op al die verschillende netwerken heb geleerd. Ik heb het immers ook afgekeken van de leden van de 2e kamer, die wat aftwitteren, van vele BN-ers die elkaar buiten de Story, Prive en Weekend de grond in boren een Nederlandse voetballer in Engelse dienst scoorde negatief met zijn getwitter over een scheidsrechter en wat denk je van die politiecommissaris in Drente die via haar twitterkanaal allerlei onbevestigde berichten naar buiten heeft gebracht. Da’s nou niet wat je zegt een voorbeeldgedrag. Dus, ik doe lekker mee. Trouwens, goed nieuws scoort niet, dus dan verpakken we het maar in een onfatsoenlijk jasje, zodat de boodschap wel aankomt.
Daarnaast zijn echter de sociale media een grote inspiratiebron gebleken voor de jeugd in de Arabische wereld en waarschijnlijk zou de omwenteling in enkele landen nimmer zo snel op gang zijn gekomen als met hulp van deze nieuwe media. Dat is dan weer erg positief te noemen (behalve als de benzineprijs te hoog wordt).
We doen bij AWC dus enthousiast mee met deze manier van communiceren via de sociale media. Er is een website, enkele teams hebben een eigen Hyves pagina en we zijn sinds enkele weken aan het “Twitteren”. Lang leve de smartphones en internet!!



Column januari:

Nice dream!!

Ik moest even goed luisteren wat de nieuwe voorzitter vertelde tijdens de nieuwjaarsreceptie in het clubhuis van AWC. Hij heeft een ambitie en wel om in de toekomst een permanent plekje te krijgen in de hoofdklasse!! Mooi zo’n nieuwe voorzitter met deze ambitie, maar weet hij wel wat dit voor dit clubje betekend? Wat haal je hiermee overhoop? Iedere zondag een vol sportpark is geen pretje. Denk eens aan al die lege plastic bierglazen die je moet ophalen na een wedstrijd. Al die extra stewards die opgeleid moeten worden om supporters van de bezoekende club vanaf het station Wijchen te begeleiden naar ons sportpark, een inzetschema om de kassa’s te bemensen, een groter clubhuis, meer mensen achter de bar, extra ballenjongens.

Dan natuurlijk nog een groter aantal bussen om op bezoek te gaan bij andere hoofdklassers, overleg met de voorzitter van de supportersvereniging om de “hooligans” in toom te houden, een perstribune, wit-groene hesjes voor de fotografen, strakke bewaking om te voorkomen dat vijandige verenigingen je penaltystip stelen en ga zo maar door. Ambitie noemen ze dat. Het is volgens mij een kwestie van hoe hou ik de vrijwilligers bezig!

Wim heeft hiermee echter wel een punt. Je moet wel ambities hebben om niet te vervallen tot een gezelligheidsclubje in je regio, een club die gedoemd is om langzaam te worden opgevreten door verval en luiheid. Scherp blijven, je tegenstanders altijd net een stap voor zijn en op zoek gaan naar dat warme gezellige plekje in de hoofdklasse. “Kom Wim, ga er voor”!!!




Column december 2010:

Wiki-wat?

Ik zal het maar eerlijk bekennen, ik heb de laatste tijd nogal wat geheime mailtjes gewisseld met bestuursleden van onze vereniging. Mailtjes die de ene keer gingen over de prestaties van het eerste elftal en de hoofdtrainer. Ik heb berichten gestuurd over de businessclub en over de financiele bijdragen van die club middenstanders. Ook ging het vaak over de inzet van onze vrijwilligers. Uitgebreid gemaild over het clubhuisbezoek, de omzet, bitterballenverkoop, bierverbruik etc. In die mailtjes is niet altijd even fijnzinnig taalgebruik gebezigd en heb ik me daarbij soms nogal laatdunkend uitgelaten over personen binnen onze vereniging. Degene aan wie ik die heb gestuurd weten precies wat ik bedoel en ook precies over wie ik het heb gehad. Als je ze recht op de man daar over vraagt zullen ze het ontkennen en ik kan dat goed begrijpen. Je wilt in deze tijd daar niet mee geconfronteerd worden. Voor je het weet moeten zij zich verantwoorden voor een onderzoekscommissie bestaand uit een gezelschap van F en E-pupillen. Ik was er onvoldoende van doordrongen dat alles en iedereen gevolgd kan worden. Een beetje hacker kan je snel confronteren met materiaal waar je binnen de kortste keren een nachtmerrie aan overhoudt. Ik heb onvoldoende rekening gehouden met een organisatie als Wikileaks en beloof bij deze beterschap. Tussen al die mailtjes zit echter ook een bericht en die mag in "no-time" via het "world-wibe-web" ter kennis komen van iedereen. Inhoud? " "Webbeheer wenst iedereen van sv AWC een bijzonder prettige, liefst witte Kerst, een rustig oudjaar en een knallend 2011." Maak er iets moois van.

Column November 2010:

Beste Sint,


Ik moet U in de eerste plaats mijn excuses aanbieden voor mijn verlanglijstje van het vorig jaar. Ik heb U toen gevraagd om een voorzitter met een groen-wit hart en . . . . we hebben die ook echt gekregen. Ik weet niet hoe groot Uw bijdrage is geweest, maar het heeft zeker geholpen. Ik heb U daarna niet meer kunnen bedanken, want U was wel heel snel weg uit dit land. Ik heb van alles geprobeerd, e-mails gestuurd, getwitterd, SMS-jes gezonden, ouderwetse papieren brieven per post verzonden, ansichtkaarten van het fraaie Wijchen als herinnering, maar helaas, geen reactie. Vandaar dit briefje maar in mijn voetbalschoen maat 46 met wortel in de hoop dat het wel aankomt.
Ik moet zeggen dat communiceren via een briefje in mijn schoen nou niet getuigd van “meegaan” met de tijd. U geeft de komende maand waarschijnlijk weer veel telefoons weg met internetfunctie, laptops en misschien ook wel de moderne iPads, waarmee U heel veel “kinderen” ontzettend blij maakt. Met deze middelen gaan zij nog sneller de digitale snelweg op.
Beste Sint, een welgemeend advies van mij is om zelf een laptop of iPad achter te houden. Ga daarna een cursus internetten voor senioren volgen, of koop het boek smartphone voor dummies, zodat we sneller en eerder met elkaar in contact kunnen komen.
Het gaat mij op dit moment te ver om U te adviseren de kado’s te laten bezorgen door TNT post (als ze niet staken) of te laten verzenden via Bol.com. Dat is handiger en sneller dan met “Uw trouwe paard” van dak tot dak te springen. Nog afgezien van de vraag wat de mening is van de Arbeidsinspectie over de arbeidsomstandigheden van uw ondergeschikten?? U heeft al een slechte beurt gemaakt met de vreselijke affiche van uw nieuwste film en het wordt dus tijd om aan en positief imago te werken. Succes de komende “zware” weken.



Column oktober 2010:

We zitten na de vakantie weer in het gewone stramien, net of er niets is gebeurd. Vakantie? Ik weet echt niet meer wat dat is, lijkt al weer heel lang geleden. We hebben daar ruim een jaar naar uitgekeken en is het zo weer voorbij. Zitten we weer in het oude vertrouwde ritme om niet te spreken over een sleur. Lopen we de kinderen weer te verslepen van de crèche naar school of naar de buitenschoolse opvang, daarna naar ballet of muziekles en als het tegenzit ook nog eens naar het hockey, judo of voetbal. Wanneer krijgen we als ouders nou eens rust. Komen ze vanuit sv AWC ook nog eens met de vraag of we misschien wat kunnen doen als trainer of leider of zo. Zijn ze helemaal van god los, daar bij dat bestuur. Ik lever mijn kinderen af bij de poort van het sportpark, ga via Albert Heijn en de Lidl rechtstreeks naar huis naar de koffie of meteen aan het bier, de rosé of aan de Prozac. Ik betaal de contributie en daar moet het maar mee gedaan zijn. Ben blij dat ik even die vervelende puber aan een ander kan overlaten! Ik heb mijn rust nodig, want ik kan de contributie voor de yogalessen ook al niet meer betalen. Daar moeten ze eens een subsidie op geven. Kan ik daarna misschien mijn middelbare school kinderen weer een beetje in het gareel houden. Hoe zouden die andere ouders dat dan doen. Die staan wel fanatiek te wezen langs de kant, of vlaggen of fluiten en volgens mij hebben ze daar ook amper kaas van gegeten, gelet op het commentaar van de zijlijn. Die rijden wel van AWC naar uitwedstrijden met de SUV helemaal vol. Moeten die geen boodschappen doen of willen die niet even lekker relaxen??? Knap dat die wel tijd kunnen vinden om leider of iets dergelijks te zijn. Zal AWC wel heel blij mee zijn, met die uitslovers!!!

Column september 2010:

Daar sta je dan als nieuwkomer bij de groen-witte club in Wijchen. 7 jaar ben je en je hebt een kraakhelder clubtenue aan. Aan de hand van je vader of moeder kom je het sportpark op met maar een gedachte: “ik wil voetballen”. Je ouders hebben je aangemeld omdat je thuis maar niet van de bal af kan blijven. Je hebt in juli de verrichtingen van het Nederlands elftal op de voet gevolgd en je wilt het liefste in de voetsporen treden van Sneijder, Huntelaar of Van Persie. Je wordt voorgesteld aan al die andere nieuwe Sneijdertjes, Van Bommeltjes en Van Bronkhorstjes. Allemaal vol energie om de eerste keer die bal een rottrap te geven. Dan trainen en vooral luisteren naar de eerste aanwijzingen van de trainer, wat toch het moeilijkste is, want dat kost alleen maar tijd. “Voetballen wil ik”!!!, zou je wel uit willen schreeuwen, maar je beheerst je en wacht rustig af wat er gaat gebeuren. Voordat je het weet, is het weer voorbij en moet je na een uur naar huis, om te wachten tot de volgende training of de volgende wedstrijd. “Mam, wanneer mag ik weer”, is de vraag in de auto op weg naar huis en mama zegt dat het een paar nachtjes slapen is en dan is het sportpark weer open. Na lang draaien val je de nacht na de eerste kennismaking in slaap en droom je van een stadion vol juichende supporters die speciaal voor jou naar de wedstrijd zijn gekomen. Wat kan voetbal toch leuk zijn.



Column juni 2010:

Ik zal me maar meteen verontschuldigen, omdat ik eigenlijk door de bomen het bos niet meer zie. We staan in Nederland voor belangrijke verkiezingen deze maand en ik weet niet op wie ik moet stemmen. Niet dat ik zo politiek onderlegd ben, maar ik hou het toch graag een beetje bij. Ik vind dat we een beetje op het milieu moeten letten (dus groen-links), maar we mogen ook de armen wel wat beter verzorgen (dus SP). Ik wil niet dat er gemorreld wordt aan de H-rente, (dus VVD) en we mogen wellicht wat terughoudender zijn met de immigratie (dus PVV), maar ik vind Pechtold ook wel een aardige man (dus D66). Dierenmishandeling moet beter worden aangepakt (dus Partij voor de Dieren) en misschien moeten we toch wel een rode premier krijgen (dus PvdA). Allemaal hebben ze wel iets maar toch weer niet allemaal voldoende om me tevreden te stellen. Verder staan de kandidaten die de komende jaren graag zich in de blauwe stoelen in Den Haag willen nestelen elkaar wel erg vaak voor rotte vis uit te maken. Straks zijn het weer de dikste vrienden en wordt de ene na de andere verkiezingsbelofte verbroken omwille van de problemen in “het land”. Dan hebben we het bij AWC een stuk makkelijker. Een kandidaat bestuurslid die bij voorbaat al de nodige positieve steun van de meerderheid van de leden heeft om de functie van de grote roerganger over te nemen. Wim, je krijgt mijn steun, als je belooft je nooit in te laten met de Haagse politiek. Stem en rij voorzichtig.



Hooligans:

Wat zijn dat?, dat zijn personen die worden gekenmerkt door het ontbreken van de juiste hersencellen om goed over hun daden na te denken. Ze hebben niet in de gaten welke schade zij aan het voetbal in het algemeen, en aan hun club in het bijzonder aanrichten. Het is maar de vraag of zij de fraaie term “supporter” wel mogen gebruiken. Daar ligt een wereld van verschil tussen twee woorden die toch nauw met het voetbal zijn verbonden. Dat verschil heeft vooral te maken met de wijze waarop zij tegen de getrouwen van de andere clubs aankijken. Hun geweld dient geen enkele doel en geeft al lang niet meer steun aan de club waar ze zo trouw aan waren begonnen. Ze willen alleen maar rotzooi trappen. Ik zwijg al helemaal over al dat geld dat door de overheid wordt betaald en dat nodig is om het geweld van hun binnen de perken te houden. Ik vind het prima dat je het logo van je favoriete club op je bovenarm laat tatoeëren, voor mijn part borduur je het halve bovenlijf met het clublied en noem jij je kinderen naar de favoriete spelers van de club, geef jij de hond de achternaam van een gevreesde tegenstander en zet je naast de foto van je schoonmoeder de foto van jou met je idool, maar hou je handen thuis, laat andermans spullen heel”, en zorg er voor dat jij je een “supporter” mag noemen. Geef de tegenstander applaus als die een keer van jou team wint en ga na dat verlies met verdriet naar huis of naar de kroeg laat onderweg alles heel. . . . Toen ging de wekker en het was weer als vanouds. Weg mooie droom.



Column april 2010

Deskundigen:
Er hoeft in Nederland maar iets spraakmakends te gebeuren waarvoor de politie in actie moet komen of daags daarna tuimelen de deskundigen over elkaar heen om aan te geven dat de politie het helemaal anders had moeten doen. We werden vrijwel dagelijks op de hoogte gehouden over het wel en later vooral wee van Milly uit Dordrecht. De John v.d. Heuvels en Peter R. de Vriesen en consorten wisten niet hoe snel ze met hun kop op tv moesten verschijnen om het onderzoek af te kraken. De politie had zus en de politie had zo moeten doen. Daar word ik toch zo moe van. Hebben ze nu serieus de bedoeling gehad om de politie te helpen of hebben ze liever weer dat hun naam wordt genoemd en vooral; zijn ze weer even in beeld geweest. Het had ze gesierd om vanaf het moment van verdwijnen van Milly hun hulp aan de politie aan te bieden. In het voetbal is het eigenlijk niet anders. Ook daar staan de beste stuurlui vaak aan de wal. Dat kun je vrijwel iedere zondag in alle stadions van Nederland beluisteren. AWC is daar geen uitzondering op en ook daar hoor je commentaar. Maar net als alle voetbalverenigingen in Nederland moet AWC blij zijn met deze “stuurlui”. Zij tonen namelijk met al hun goedbedoelde adviezen aan dat ze met hart en ziel betrokken zijn hun club. Zij hebben met hun commentaar het beste voor met hun club en deze leden moeten we vooral koesteren.. Daar kunnen Peter R. te R. en die John v.d. H. te A. nog veel van leren.!!


Column Maart 2010:
Volgens de Dikke van Dale is wisselen het een voor het ander geven als het om geld of goederen gaat en het betekend ook veranderen. Het Kabinet is gevallen en zal na de binnenkort te houden verkiezingen weer wisselen van samenstelling. Voordat wij gaan stemmen wisselen we eerst onze meningen daarover uit en laten ons adviseren op welke partij we het beste kunnen stemmen. Menig burger zal absoluut wisselen van politieke kleur. De gemeenteraad van Wijchen gaat na de stemming van 3 maart wisselen. Dit jaar wisselt door de vacature van de voorzitter waarschijnlijk ook het bestuur van AWC maar daarover moeten we eerst nog even van gedachten wisselen met potentiële kandidaten. Wisselen is in dit verband een bijzonder woord en als handeling erg belangrijk, trouwens bij elke wisseling is het goed de keuze te overdenken. Niet te lichtzinnig wisselen van baan in deze crisistijd en niet te snel wisselen van voetbalclub en vooral niet te lichtzinnig wisselen van relatie!!
Een machinist zal goed moeten nadenken voordat hij door een wissel rijdt, omdat bij een verkeerde keuze dat grote gevolgen heeft. Een lange afstandschaatser moet goed opletten bij het wisselen van baan en kan bij twijfel zijn coach laten helpen, want het gaat over eeuwige roem of vergetelheid.
Je kunt na de lange winter wisselen van niets doen naar actief zijn. Wij bij AWC hopen dat het winterseizoen snel wisselt met het voorjaar, zodat we ons spelletje weer kunnen spelen, eerst tot de rust en dan wisselen van speelhelft.





Column:


Niet alleen de kerstversiering maar ook goede voornemens zijn de deur al weer uit. Vaak hebben deze voornemens geen langere houdbaarheidsdatum dan enkele dagen en soms weken. Vol goede moed gestopt met roken en bij de eerstvolgende sigaret even evalueren hoe het ook al weer kwam dat ik weer ben begonnen! Er zijn veel redenen om te stoppen en evenzoveel redenen om weer te beginnen. Baan kwijt, vrouw weg, zoon aan de wiet en dochter ongewenst zwanger. Kachel stuk, koud water op de douche en de auto op de eerste werkdag op kistjes. Meer redenen om weer te gaan roken heb je dan niet nodig.
Toch onder het genot van champagne de goede voornemens op een rijtje gezet en de beste wensen voor het komend jaar aan iedereen geventileerd. Van een voornemen is het jammer dat die niet wat langer heeft geduurd. Ik zou me beter gedragen langs de lijn. Ik zou mijn zoon niet meer de aanval in schelden. Ik zou me niet meer met de scheids en de trainer bemoeien en bovendien mijn zoon geen geld meer geven als hij zou scoren. Ook vind ik de tegenstander geen stelletje lamzakken, boerenpummels of losers. Nee, dat gekloot wil ik niet meer horen van mezelf. Als een doelpunt wordt afgekeurd zeg ik braaf “da’s nou jammer” in plaats dat ik het scheldwoordenboek met enkele woorden verrijk. Helaas een troost, ik ben niet de enige die dit voornemen al weer snel bij het grofvuil heeft gezet!!




Column:


Met de Kerstdagen voor de deur zou een stichtelijke column wel op zijn plaats zijn of een droevig tranentrekkend verhaal over lieden die een eenzame Kerst tegemoet gaan. Echter dient een column vooral humoristisch-kritisch te zijn. Ik ga het in deze koude decembermaand vooral hebben over warmte, zeg maar hitte. Ik was witheet toen bleek dat de verkeerde Frans Derks door de KNVB werd benoemd tot bondsridder. Ik ben witheet geworden toen ik las dat Sinterklaas in Amsterdam alleen met een mijter zonder kruis de pakjes mocht brengen. Stoom kwam uit mijn oren toen de Haagse Hogeschool besloot dit jaar geen kerstboom in de hal te zetten. Wederom witheet dat diverse Ministers ons bang probeerden te maken over de Q-koorts en de Mexicaanse griep. Gloeiend laaiend dat het in Kopenhagen 186 wereldleiders niet is gelukt om er voor te zorgen dat de warmte op aarde niet meer dan 2 graden zou stijgen. Alleen al de verhitte discussies daarover hebben de aarde al zeker 3 graden warmer gemaakt. Ook de roodgloeind boze hoofden van gedupeerde DSB spaarders zorgden voor hitte en wat te denken van de gokkende Aziaten die in Nederland het voetbalspelletje proberen te beïnvloeden en een "hot-line" hadden met het thuisfront. De hevige sneeuwbuien zorgden daarentegen weer voor een beetje afkoeling en ook van "oma" Paay in haar blootje in de Playboy kreeg ik het niet echt warm. Daardoor kwam alles toch weer een beetje in balans en dat is precies wat we uiteindelijk zoeken in het leven. Is het toch nog stichtelijk geworden. Allemaal een fijne kerst en een evenwichtig 2010.


Column:

Lieve Sinterklaas. Ik weet dat u dit jaar weer de lange reis vanuit Spanje heeft ondernomen om in Nederland veel kinderen blij te maken met prachtige cadeau's. Al weken zijn vooral onze pupillen en mini's in rep en roer in afwachting van pakjesavond. Maar ik heb voor de verandering ook een klein verlanglijstje gemaakt en wellicht dat u even de tijd wilt nemen om daar aandacht aan te besteden. Ik weet, u heeft het druk, met de organisatie van uw eigen verjaardag en met het kopen van de tickets voor de terugreis, maar vraag toch heel even uw gewaardeerde aandacht. Op het verlanglijstje staat namelijk een nieuwe voorzitter voor sv. AWC en ik zeg het maar vast, deze is moeilijk te vinden. Vooral omdat het net zo'n man moet zijn als Frans. U moet hem kennen, want u heeft hem, toen hij een jaar of tien was een prachtig groen-wit hart kado gedaan. De nieuwe man mag ietsje minder grijze haren hebben, maar moet net zo goed zijn ingeschoten in de plaatselijke politiek als de huidige Frans en moet ook onder de middenstanders van ons stadje goed bekend zijn. Ook de "coming man" moet het grote doel voor ogen hebben om AWC steeds bekender te laten worden in de wijde omgeving van Wijchen, waarbij ik er geen bezwaar tegen heb dat Europa tot dat gebied gaat horen. Een dergelijk talent zoals Frans is vast niet te vinden in Nederland en daarom de vraag of u in het voetbalrijke Spanje op zoek gaat naar een man, die naast voetbaltalent ook goed Nederlands spreekt en een club met een rijke geschiedenis kan leiden. Wij hebben vanuit Nederland heel wat talenten naar het zonnige Spanje gestuurd en we hebben er geen bezwaar tegen dat dit land een kleine tegenprestatie levert. Komende dagen doe ik een extra portie wortels in mijn (maat 46) schoen.